Floea Caücasi. 59 



Proxima С. Emairaeli , sed vix pro varietate ejus habenda , nam species hujus sub- 

 generis floribiis albido-ochroleucis semper suis locis crescunt. Gaules 2 — ЗѴ,^ poil. Scapi 

 foliis paulo tantura longiores vel subaequales. Folia firma subtus glaucescentia , quinato- 

 digitata vel palmata, laciniis subsessilibus integris obovato-spatbulatis, 2 — 3 lin. latis vel 

 rarius 2 — 3 fidis; bine multo simpliciora, quam folia C. Emanueli, cujus laciniae primariae 

 omnes distincte petiolulatae. Racemi biflori cernui. Bracteae late ovatae vel ellipticae, 2 lin. 

 longae; pedicelli florigeri ejusdem longitudinis. Sepalum residuum quod vidi, pallidum 

 edentatum. Corolla C. Emanueli, nutans, ocbroleuca vel pallide flava (antice viridi-luteola?), 

 apice ad alas macula nigro-violacea, ceterum 9 — 10 lin. longa; calcar attenuatum, sursum 

 spectans, ipso apice parum curvatum. Siliqua post antliesiu non pruinosa. 



ß. С. Rayerniana. * Folia viridia tenerrima; racemi 1 — 5 flori; flores horizon- 

 tales 7 — 9 lin.; calcar apice non attenuatum, sed potius incrassatum , leviter geniculato- 

 curvatum; bracteae 4 lin.; sepala pallide viridula, parce angulato-dentata; caules ex tubere 

 duo, 4 pollicares. Reliqua pallidiflorae typicae. Verosimiliter etiam baec propriam speciem 

 sistit , sed spécimen ceteris apparenter conforme tantum singulum accepi et examinavi, a 

 D. Bayern collect. 28 Jul. 18G1 in Chewsuria ad fontes fl. Arcbot, seil, in via a Rosch- 

 kioni ad Quiris-zminda, in summitate viae Archotis-mtha, prope nives optime florentem co- 

 rollis ex albido-ochroleucis. 



Capnites alpestris (C. A. Meyer 1831 p. 176 descr.). 



Typica Мез^^егіапа sequentibus excellit. Tuber poUicare conicum, inferne divisum in 

 aliquot crura , interdum. ramosum, fere coralloideum. Foliorum biternatim sectorum seg- 

 menta primaria sat longe petiolulata; laciniae ultimae late lineares. Sepala decoloria parce 

 repando-denticulata. Flores violacei (Meyer mss.) , tamen in sicco in quibusdam partibus 

 coerulei et antice albo-variegati, 6 — 7 1in. longi, suberecti; calcare deorsum spectante, 

 dein horizontales; calcar pl. min. attenuatum curvatum, ipso apice obtusum; variât vero 

 angustiflora, calcare tantum '/^ lin. lato, in eodem loco classico. Siliquae immaturae 4'/^ lin. 

 longae, lin. latae, seminibus biserialibus , sed non raro adsunt racemi siliquis viduis 

 ovato-globosis 2 lin. — Formas omnes sequentes e variis et plerumque editissimis locis 

 Caucasi ad unam eandemque speciem, paulo variabilem pertinere, persuasum habeo. Facile 

 dignoscitur: scapis folia haud attingentibus , saltem uumquam superantibus , florum colore 

 varie, sed numquam ex albo-flavescente, sepalis minimis albidis et seminibus non raro tri- 

 serialibus. 



Cauc. occid. in reg. alp. versus m. Elbrus, in uno e montibus nigris Jungusché dicto, 

 inter fragmenta lapidum, ait. 1433 — 1666 hex. 7 Jul. fl. et defl. (Meyer n. 1574 et herb.! 

 sub Corydali). Spec. incompletum flor. non diversum a typica in Ossetia (Adam!, suspicor 

 idem esse ac sp. Adami in herb. "Willd. e jugo nivali Cauc, citatum apud Ledebour sub 

 C. angustifolia); infra Baidara ad marginem glaciei nivalis, alt. 1180 hex. forte devecta 



