70 



F. J. Ruprecht. 



Arabis albida. 



A. albida Steven ex Fischer Catal. hört. Gorenki 1812 solum nomen, juxta A. alpinam 

 L. et A. crispatam W. positum; M. Bieberst. 1819 p. 446; Decand. Syst. 1821 plenius 

 exposita; Meyer Cauc. 1831 p. 178; Steven Fl. Taur. 1857 n. 125, ubi adhuc 2 species 

 novas affines distinguit; non vidi Jacquini Eclogas 1816 vel prius edit. tab. 71 quae optima 

 sec. Decand. A. caucasica Schlechtendal pater in Willd. Enum. pl. hört. Berol. Supplem. 

 1813 p. 45 teste M. Bieb. A. alpina ß. grandiflora Pallas Catal. pl. Tauriae 1795 solum 

 nomen. Cheiranthus mollis Hornemann 1815 teste M. Bieberst., sub alio genere collocatus 

 longe remoto ab Arab. alpina, hinc nullius auctoritatis. 



Species difficillima, forte e pluribus composita, characteribus certis aegre imo ab A. 

 alpina separanda. Differentiam pl. tauricae e floribus majoribus primus tentavit Pallas; 

 secutus est Steven 1812 in Mém. Moscou III, 270, ubi in planta Cauc. orient., saxis irri- 

 guis pr. pag. Surdur ad pedem sept. m. Schachdagh collecta, speciem novam suspicatus 

 est, ab A. alpina diversam: statura multo majori, floribus speciosis duplo saltem majoribus, 

 nec non pube molliori; dubium, an haec mater plantae hortensis (Gorenk. et Berol.) fuerit, 

 nam «Junio 1810 florentem» tantum legisse videtur. M. Bieberstein 1808 u. 1319 A. al- 

 pinam indicat in saxosis mont. Tauriae et Iberiae Majo flor. , sed in Suppl. 1819 pro A. 

 albida correxit, praesertim distinctam pube copiosiori caulis et foliorum, nec non plerumque 

 magnitudine florum. Ex sententia Meyeri vix satis diversa ab A. alpina: foliis obtusioribus. 

 Ledebour distinxit nervo prominulo valvae et seminibus apteris; sed nervus iste in quibus- 

 dam specc. tauricis deest, Vel in eodem racemo obscurus et venis longitudinalibus concomi- 

 tatus , semina non raro ala angusta vel unilaterali cincta et interdum in A. alpina rugosa 

 sunt. Л^егит quidem est , A. alpinam numquam ita canescentem vel subtomentosam eva- 

 dere , atque nervum medium in valvula offerre obsoletum vel evanidum , sed A. crispata 

 W. culta et spontanea carniolica valvulam distincte nervosam habet. 



M, Bieberstein racemos florentes describit pubescentes, fructiferos glabros, hoc vero 

 minime ex aetate pendet, ut qu<jque Decandolle credidit; M. Bieberstein florentem ibericam 

 et fructiferam tauricam ante oculos habuit, hinc A. albida MB. jam duplex. Taurica cete- 

 rum florens racemo glabro variât et pubescente, semina rugosa anguste alata; siliquae matu- 

 rissimae 1 lin. fere latae , l'/^ poH- longae. Nomen «A, albida» magis convenit tauricae, 

 quam caucasicae, haec saepe canescenti-viridula est; ceterum specc. culta A. albidae Hort. 

 Gorenk! et A. caucasicae H. Berol.! (tempore Chamissonis) minime diversa, in utraque 

 valvulae nervoso-costatae et pedicelli pilis longis et brevibus obsiti. 



Formae latifoliae indumento molli stellato, grosso et laxo, praecipue trans Cyrum 

 proveuiunt , V. g. Tiflisi in fundo hiatus m. Teleti , unde specc. 1 2 April, flor. et deflor. 

 comm. Owerin: 9 poll., laxa, foliis tenuibus virescentibus, rosularum sterilium cano-tomen- 

 tosulis, petalis 6 — 8 lin. etiam in sicco albis, calyce 2 — 3 lin. ; pili indumento intermixti 

 longiores simi)lices in caule et petiolis, praevaleutes in racemo et praecipue in pedicellis. 



