76 



F. J. Ruprecht. 



Adnot. E. suffruticosum Spr. est planta annua, insequente anno iterum florens, sed vix ad tertium annum per- 

 sistens; pili interdum admixti videntur paucissimi furcati; valvulae vero intus dense villosae sunt, 

 pilis vix stellato-ramosis. 



E. boréale С. А. Meyer herb, e Sibiria orient, (versus ostium Kolymae) refert specc. macra humilia E. 

 virgati Roth et E. alpini Fries, sed valvulae intus glaberrimac, extus pilis 2 — 4 furcatis v. sub- 

 stellatis ut E. virgati, tarnen propter affinitatem et indolem indumenti ad Asterotricha pertinet, 

 nec ad Cladotricha. 



E. leptostylum Dec. = E. grandiflorum M. B. Specimina e Charcow, citata in Supplem. 1819, jam propter 

 stylum subuullum excludenda sunt et pertinent ad E. exaltatum Andrz. 



E. cretaceum* e rupibus cretaceis ücraniae pr. Starobjelsk et Duby ad fl. Derkun detectum a D. Czer- 

 najew et 1820 ad M. Bieb. missum, dignoscitur caule ramoso-virgato (basi sufifruticoso?), folils 

 albido-incauis, liuearibus integerrimis confertis, vix 1 lin. latis, pilis deusissimis foliorum et sili- 

 quarum strigosis, siliquis subtorulosis. Confunditur cum E. leptostylo propter flores, stylum longum, 

 pedicellos fruct. 3 — 4 lin., siliquas erecto-adpressas fere tetragonas. Genuinum E. grandiflorum 

 M. В.! (leptostylum) crescit in m. Beschtau et in campis elatis tanaicensibus v. g. pr. Babinskaja; 

 insigne est foliis caulinis tautum 2 — 4 lin. latis margine acute dentatis, stricte erectis et cauli ad- 

 pressis, viridibus, tarnen stellato-pilosis; non vidi in herb. Ledebourii. 



E. lazistanicuni * = E. pulchellum var. Boiss. in pl. exs. Balansae, habitu E. brachycarpi. 



Ceterum Erysimastrum nullo charactere constanti a Cheirantlio differt, ut jam saepius 

 moiiitum fuit a botanicis praestantissimis. Neque nota quaedam habitualis et naturalis dis- 

 junctionem suadet, quare iterum forte Cheiranthi species erunt, ut antehac plures erant. 

 Cheiranthus Limiaei est genus collectivum, potissimum species Matthiolae generis amplec- 

 tens , sed ex significatione nominis tantum ad Clieiranthum Cheiri referri potest , typum 

 generis hodie recte conservatum; vox derivata a Cheiri vel Keiri Gesner 1561, J. Bauh, 

 Kajus, Ruppius, est quoque Keiri Arabum Lobel 1570 et Keiri Rueliii 1537, quo teste vox 

 mauritanica. Siliqua Ch. Cheiri compressa, fere complanata, sec. DecandoUe numquam 

 tetragona (cf. Rchb. fig. 4347), licet valvula medio costata sit, hinc species Cheiropsis, ex 

 indumento vero Cheirinia, quarum species integrifoliae quasi transitum offerunt, praecipue 

 E. ochroleucum, cujus semina apice pariter alata. Decandollius Cheiranthum propter radi- 

 culam rimae cotyledonum accumbentem (o=) longe separavit ab Erysimis, quibus radicula 

 in medio dorso cotyledonis posterioris (oii). At E. ochroleucum, E. ibericum etE. alpinum 

 (Wahlbg.) semina pleurorhiza Cheiranthi offerunt, in aliis radicula obliqua offenditur v. g, 

 E. suffruticosum (cf. Rchb. Crucif.), E. arkansanum (Gray Genera), E. asperum Cham., E. 

 auraiitiacum ; neque Asterotricha segreganda, si Wahlenberg in Fl. Lapp. embryonem Ch. 

 alpini rite depinxit et E. alpinum Fries eadem species, aegre separanda ab E. hieracifolio 

 L. FI. Suec. (E. stricto). Hoc ultimum Linnaeus mox pro Cheirantho habuit, mox pro Ery- 

 simo; 2 species Erysimi sub Cheirantho posuit, ex cetera 3 Erysima (n. 4 — 6) ad calcem 

 hujus generis adjecit ante Cheiranthum, utpote pro typicis speciebus Erysimi non agnovit, 

 primo vero loco E. officinale enumeravit. 



Erysimastrum aurenm M. Bieb. 



E. aureum M. Bieb. 1808; Delessert II, tab. 66! Planta annua E. cheiranthoides 

 vegetum referens, sed grandiflora, petalis 5 lin., ungue filiformi duplo minori, quam lamina 



