78 F. J. RuPEECHT. 



M. Bieberstein siliqiias describit (Adamo contradicens) compresse - tetragonas ; in 

 herb, ejus tantum fructibus immaturis adest; an revera quaedam plantae robustae grandi- 

 florae ita varient nescio, verum in formis parvifloris ex pluribus locis siliquas maturissimas 

 vidi ut supra descriptas , indumento ceterum suo minime diversas ab illo fructuum semi- 

 maturorum in speciminibus grandifloris. Sed ex alia ratione E. ibericum nondum plene ex- 

 positum. In herb. Bieb. adest nimirum spécimen incompletum speciei valde affinis a. 1822 

 (ergo post Supplem. Fl. Tauro-Cauc.) a Stevenio acceptum, affixum schedulae «Erys. ma- 

 crocarpum Steven ex Iberia» nuUibi apud auctores memoratum, quod M. Bieberstein 

 pro E. iberico robusto habuit et huic adjecit. Siliquae fere maturae hujus E. macrocarpi 

 revera compresso-tetragonae, tarnen mihi collapsae videntur et in quibusdam partibus om- 

 nino exacte tetragonae, ceterum 3 pollicares vel breviores, fere lineam latae, pedicellis 2 lin. 

 insidentes, racemum pedalem formantes ; planta videtur bipedalis nisi major, inferne ramosa 

 grandiflora, latifolia, basis deest. Бос E. macrocarpum manifestissime diifert ab omni 

 E. iberico, etiam herb. Bieberst. , siliquis (minus incanis) obtectis indumento minutissime 

 lepidoto-furfuraceo et radiato-stellato, nullis pilis furcatis interspersis. Haec species igitur 

 indaganda est quoad loca natalia et reliquos characteres differentiales. 



Inter europaeas Stirpes alpiuas simillimum est E. ochroleucum (Haller fil.), quod in- 

 terdum folia latiora repando-dentata habet; Halleri tab. 5 (14) plantam biennem reprae- 

 sentans vix ab E. iberico grandifloro distingui potest , nisi privatim stylo longo et radice 

 perenni. Proxima etiam est planta Jacquini Austr. tab. 74 (E. Cheiranthus sec. Koch et 

 Neilreich), E, ibericum grandiflorum elatum referens, sed foliis caulinis densioribus sub- 

 integerrimis abludens, radix perennis e figura non manifesta est. Haec tab. 74 a Wahlen- 

 bergio valde laudatur pro Cheirantho alpino lapponico (planta mihi fere ignota et forte non 

 eadem ac Erys. alpinum Fries) et citatur quoque a Linnaeo 1771 sub Ch. alpino suo; at a. 

 1772 in litteris ad Jacquinium a Linnaeo festinanti manu scriptis pro Cheir. erysimoide 

 declaratur et ita in opere Jacquinii 1773 edito rediit. Cheiranthus alpinus Jacquin Aust. 

 t. 75, confirmante Linnaeo in litt. 1772. observante Jacquin, minime planta alpina est et 

 omnino congruit cum E. canescente Roth. Sed Ch. alpinus L. 1767 quoad nomen et fig. 

 citatam omnino est Leucojum alpinum AUione 1755 e loco Ronche montis Cenisii, unde 

 specimina simillima Erysimi pumili Gaudin coram sunt foliis integerrimis (AUione fig. 2), 

 vel repando-denticulatis (All. f. 3, Rchb. fig. 4392); hanc plantam Linnaeus 1759 — 1763 

 cum Ch. erysimoide suo confudit, sed 1767 excludit et fig. 3 AUionii pro Ch. alpino citavit. 



Tandem E. liieracifolium Jacq. t. 73 siliquis strictis erecto-adpressis et floribus duplo 

 minoribus quam tab. 74, a Linnaeo in litt. 1772 pro suo agnoscitur, fide Koch et Neilreich 

 est E. odoratum Ehrh. Inter E. ibericum maxime accedit spécimen Stevern e Jucharibasch 

 et propter defectum characteris definiti diu propensus fui , totam speciem caucasicam E. 

 odorato subscribere. Hanc opinionem adhuc magis confirmabant specimina hungarica E. 

 odorati Rocheliana e m. Malenitza comit. Trenc. et Langeana e Buda (in Fl. germ. excurs. 

 Reichb. memorata), E. iberico simillima, a genuino E. odorato paulo diversa: caule humi- 



/ 



