Floea Caucasi. 



89 



uninervias, siliquas graciles erostres, dissepimentum in medio! binerve aut fasciatum; spe- 

 cies c. 20 continet annuas vel (Descurainia Webb) suffruticosas, floribus luteis. Qui Hugue- 

 niniam génère distinguit, etiam Sophiam distinguere débet. Sophiae non junctae sunt vera 

 affinitate cum Erysimis (Sisymbriis), sed cum Malcolmia; transitum fere offert Sis. Schim- 

 peri Boiss. rêvera proximum Malcolmiae nanae; nérvatio dissepimenti in Malcolmiis (Mal- 

 colmiastris Fourn.) quibusdam et Sis. taraxacifolio obvia, differt a simili charactere Sophiae. 

 Systema Cruciferarum Candolleanum , suo tempore praestantissimum (labor sane ingens!), 

 interdum nimis artificiale; reformationes recentissimae conamina b. Déscourain in mentem 

 revocant. Sic character praecipuus Erysimastri generis non est siliqua tetragona, sed in- 

 dumentum e pilis malpighiaceis, furcatis et stellatis, in Erysimo nostro (Sisymbrio ex parte) 

 non obvium , si Arabidopsin et Sophiam removere lubet; iudumentum stellato-ramosum 

 Sophiae ceterum quoad structuram alienum est ab Asterotrichis. Erysimastra omnia cha- 

 ractere negativo conveniunt: numquam glabra sunt et numquam pilis simplicibus basifixis 

 tecta, ut in Erysimo génère purificato. Taie Erysimum genus restitui débet pro Erysimo 

 génère C. Bauhini, Tournefortii , Boerhaavii et pp. Linnaei (typo E. officinali), quod fere 

 Pachypodio Webbii respondet (inclusis sectionibus: Velarum, Kibera, Irio) et species con- 

 tinet plerumque foliis runcinatis s. pinnatifidis et laciniis triangularibus insignes. Nomen 

 Sisymbrium vero consulto penitus evitandum , nam solum transferre posset ad Sisymbrium 

 Nasturtium aquaticum L. et haud antiquius est Nasturtio; videsis Fl. Ingr. p. 87, 92. 



Erysimum Irio (L.). 



Cultum Semper annuum, numquam bienne. Gaulis glaberrimus. Flores parvi 1 lin., 

 vitellini , in pedicelhs gracillimis. Siliquae juniores corymbum superantes. Ad fl. Terek 

 prope Maximkin ait. 430 hex., in ruderatis copiosiss. 19 Sept. fl. ultimis et fr. mat. 1 — 

 l'/i poil. (Meyer n. 1646, mss. I, 223 et herb.). — Spécimen ibericum in herb. M. Bieber- 

 stein (1808 n. 1292) differt caule breviter pubescente. Planta in tractu Bortschalo Som- 

 chetiae et in Armenia a C. Koch 1841 memorata, differt siliquis bipollicaribus subsecundis 

 cernuis, ideoque accedit ad E. heteromallum (Meyer), cui siliquae nutantes 3 poUicares et 

 cauhs retrorsum hirsutus; caucasica specc. glaberrima sunt, sed pars inferior deest. In 

 Iberia (loco ignoto) legit D. Eichwald formam grandifloram, petalis 2 — 3 lin., longisiliquam, 

 stylo latitudinem fructus aequante, ex descriptione omnino S. iridioides Boiss.; ab E. eru- 

 castrifolio glaberrimo longisiliquo angustisecto differt fructibus semimaturis densissimis! 

 bipollicaribus utrinque patenti-divaricatis. 



^ Erysimum erucastrifolium. * 



Species polymorpha, omnino proxima E. Loeselii (L.), in statu atypico interdum di- 

 stinctu difficilis. Bene evoluta hornotina et illaesa statim foliis dignoscitur, interdum simil- 



Mémoires de l'Acad. Imp. des sciences. Vllme Série. 



12 



