92 



F. J. Ruprecht. 



feris; huc H. elata Meyer Cauc, si pili simplices et furcati accedunt; foliis indivisis differt a 

 H. runcinata W. Kit. Hung. tab. 200! etDecand., quae pilis glandulosis velutino-pubescens 

 vel subviscosa et cujus folia radicalia lyrato- runcinata: 2) hirta: pilis brevibus furcatis; 

 huc H. inodora Meyer Cauc, si pili longi accedunt; 3) hispida: pilis longis simplicibus ; 

 H. sibiricaL. 1753 foliis anguste-lanceolatis longe acuminatis praecipue insignis, fide speci- 

 minum maxime convenientium , offert pilos longos hispidos simplices , mixtos cum ramosis 

 brevioribus et in summitate plantae glandulosis; 4) glabra vel glabrescens; haec in Cau- 

 caso plerumque latifolia et tenue membranacea; huc H. matronalis Meyer Cauc, si caules 

 basi hispidi. Vera H. hortensis C. Bauh. = H. matronalis L. Dec. a. praecipue dignoscitur 

 caule firrao recto , foliis numquam cordatis , floribus odoratis purpureis vel albis , petalis 

 saepe emarginatis cum mucrone. Restât H. sylvestris Dec. laxa, foliis saltera inferioribus 

 basi pl. min. cordatis et grosse dentatis , floribus purpurascentibus vel albidis , die saltem 

 vel in apricis Semper inodoris, petalis saepe obtusis; haec estH, sylvestris inodora C. Bauh. 

 innixa H. (inodorae) sylvestri Clus. 1583 c. tig. ; flores offerre inodoros exalbidos post an- 

 thesin purpurascentes , et in agro Vindobonensi ad radices montium et margines vinetorum 

 ob venire , Clusius refert. Haec etiam est H. inodora L. 1763, propter synon, Clusii et 

 patriam Viennam (exclusa forte planta Monspeliensi); verba Linnaei in adnotatione docent, 

 plantam jara tunc coram fuisse, a Jacquinio missam e Yindobona, quod etiam Smith testatur 

 ex herbario Linnaei et epistola Linnaei ad Jacquinium scripta Aug. 1764; hanc refert 

 Jacq. Austr. 1776 tab. 347! «folium basi lata praecipue dentatum, fere hastatum»; hinc 

 comparanda cum H. runcinata WK., quae pariter in agro Vindob. crescit (Neilreich) ; semina 

 matura ex hoc loco nondum examinare potui. Ulterius igitur inquirendum, an H. caucasica 

 eadem sit ac H. sylvestris Clus. 



Diversissima ab omnibus his, rarissima et saepe confusa species estH. StevenianaDec. 

 1821 , Tauriae propria. Character praecipuus: semina matura crassa 1 — V/^ lin. longa, 

 epithelio partim adhaerente, foveis magnis irregularibus oblongo-quadrangularibus , pro- 

 funde exsculpta et inde manifeste reticulata. Vidi tantum specc. taurica in Hb. M. Bieb. 

 a. 1794 lecta, in Fl. Taur. Cauc subsumta H. inodorae ß. , igitur etiam H. venia Pallas 

 1795. Siliqua matura cum pedicello rigido crasso recta, patenti-divaricata, extus insigniter! 

 hispida: pilis 4 lin. longis furcatis, dissepimento 1 lin. lato, hinc siliqua latior quam H. 

 matronalis et affin., non torulosa. Alia specimina herb. M. Bieb. adjecta schedula «Tauria: 

 Limena 1805 et 1810» indumentum siliquae descriptum in germinibus ostendunt et huc 

 pertinere videntur , licet proprio habitu gaudeant, caule basi ramoso, prius forte depasto. 

 Conf. Steven Fl. Taur. sub n. 136. 



Copiose et fere ubique ad ripas torrentium et in rupibus regionis subalpinae, altitu- 

 dine 1 100 (rarius 1200) hex.; a declivitate boreali devecta in campos planitiei ciscaucasicae ; 

 in decl. australi rarior et infra 850 hex. nondum reperta. Floret in demissis toto m. Majo, 

 in editioribus a fine , rarius medio Majo usque ad medium Sept. Semina matura a medio 

 Aug. vel Sept. Planta biennis vel perennans, sed haud longaeva. 



