100 



F. J. RUPEECHT. 



vel longiores. Petala 2 lin. usque longa, in sicco pallide flava. Siliculae immaturae den- 

 sissime stellatae, late ovales, apice truncato-emarginatae, saltem 2 lin. A. tortuosum cul- 

 tum interdum formam similem offert. Forte varietas sequentis, qiiocum crescit. — A. ob- 

 tusifoliim Steven ex Dec. 1821 et in Fl. Taur. 1857, depictum apud Delessert tab. 38 

 nimium differt habitu, ramis strictis longis simplicibus et ex specimine Steveni 1822 misso: 

 foliis parvis, пес non floribus minoribus; species dubia, in statu fructifero mihi ignota; ex 

 indumento siliculae et forma ejus ad A. murale pertineret, cui tarnen Steven contradicit. 



y. Meyerianum. * Quasi praecedens triplo diminutum , praecocius et fere cum A. 

 tortuoso genuino t. 91 conveniens; ab utroque tamen diversum racemis 2 vel 3 , etiam 

 fructiferis valde abbreviatis semipoUicaribus tantum, in eadem planta imo simplicibus con- 

 tractis umbelliformibus; siliculae semimaturae angustiores fere ellipticae, rarissime trun- 

 cato-retusae, 1',/ lin.; flores Ultimi vix I lin. Meyer ipse a praecedente sejunxit, quorum 

 prius mixtum fuit sub n. Odontarrhena obtusifolia Mey. Cauc. n. 1609. Utrumque forsan 

 promiscue crescit in reg. alpina Cauc. orient, seil, ad pedem m. Schachdagh, alt. 1300 — 

 1400 liex. 30 Jul., locis lapidosis substrato calcareo, hinc vix ad pedem m. Tufandagh, ubi 

 quoque Odontarrhenam (forsan 0. muralem) observavit et diario III, 176 iuscripsit. 



8. viridescens, latifolium, duobus praecedentibus simile, sed ramis basilaribus sim- 

 plicibus numerosis floriferis suberectis 3 polL; folia obovato- spath ulata, maxima 5 : ІУ2 

 lin.; siliculae e rudimentis annotinis videntur parvae ellipticae. Legi in m. Gunib alt. 1100 

 hex. substrato calcareo, 27 Junio floribus primis, hinc nimis incompletum. Formam simi- 

 lem legit D. Eichwald in Somchetia pr. Alawersk, siliculis parvis ovalibus apice retusis. 



e. tenuiramea, subargentea, cauliculis 3 poU. superne patenti- vel divaricato-ramosis 

 tenuibus; folia spathulato-lanceolata, maxima 6 : 1% lin., sed plurima angustiora et sicci- 

 tate convoluta; siliculae juveniles ovatae, acutae. Facies A. nebrodensis Tineo. Ad casas 

 pastorales Nailo, inter Katlu Achwach et Ratlu Dagestaniae, alt. 1000 hex. 14 Jul. florens. 

 Similem formam legit Thirke in Asia minori pontica (C. Koch in Linnaea XIX). 



Y). A. schirwanicum. * Hoc est genuinum A. alpestre M. Bieb. Beschr. Casp. 1800 

 p. 180, Fl. Tauro-Cauc. II, 1808 et heA.! e montibus schirwanicis Cauc. orient, demissi 

 ad Kurt Bulak, in abruptis aridis lapidosis substrato calcareo a. 1796 lectum, sed minima 

 Odont. Marschalliana Meyer Cauc. n. 1611, quae A. trichostachyum ; neque A. Marschal- 

 lianum Andrz. ex Decand. 1821 (excl. omnibus synn.), quod non differt ab A. serpyllifolio 

 granatensi, fide spec. Andrzeiowskii, sine patria adscripta missi; Steven in Fl. Taur. 1857 

 contendit, plantam Candollii ad spécimen tauricum descriptam fuisse , et pro A. montani 

 var, déclarât. Propter racemos fruct. solitarios brevissimos umbelliformes proxime accedit 

 ad y. A. Meyerianum, siliculae quoque ellipticae .(utrinque acutae: M. В.), sed angustiores 

 et praecipue majores 2V2 lin. (non 1% lin.), stylo paulo longiori fere 1 lin., rami rigidiores 

 et crassiores, folia magis albo-incana, superiora oblonge - spathulata. Species propria vi- 

 detur, propter siliculas et racemos abbreviatos umbelliformes valde affinis A. oxycarpo ß. 

 Kurdico Boiss. !, sed folia non Candida, cauliculi densius foliati, racemi simplices, raris- 



