Floea Caucasi. 



107 



squarrosa. Siliculae maturissimae ovali-ellipticae; septum 2У^ lin. longum vel brevius; 

 valviilae convexae. 



Rarissima, nullibi alias quam circa m. Elbrus reperta. In reg. alp. Cauc. occid. ait. 

 1200 — 1600 hex. (Meyer п. 1613, с. descr.), seil, in humidis ad fontes et in rupestribus 

 montium nigrorum alt. 1250 — 1416 hex. 13 Jul. fl. et fr. mat. typica (Meyer herb, et 

 mss. I, 261, ubi alt. 1166 — 1333 hex. notatur), var. ß. compacta minor: ibidem alt. 

 1438 — 1666 hex. 7 Jul. flor. et fr. semimat. (Meyer herb, et mss. I, 31, ubi tantum alt. 

 1433 iudicata); in fissuris rupium m. Elbrus e regione fl. Malka versus terminum nivalem 

 vix ad 1500 hex. adscendens, 9 Jul. (Meyer mss. I, 36). In declivitate occid. m. Elbrus 

 alt. 1564 hex. 10 Aug. flor. (Radde p. 191) et ibid. in latere boreali alt. 1666— 1750 

 hex. 10 Aug. florens, forma ß. (Radde in sched. pl. exsicc. !). 



Draba bruniaefolia Stev. 



C. bruniaefolia Steven in Mém. Mose. III (1812) p. 268 optime exposita; M. Bieb. 

 Suppl. 1819 p. 425 et herb.; Decand. S3'st. 1821 ex specim. Steveni. Speeles terrestris; 

 diversa a rupestribus columnaribus §. Aizopsis (D. rigida et affinibus): caespitibus laxe 

 ramosissimis, surculis brevibus basi subnudis vel foliis anuotinis tantum obtectis, inferne in 

 caulem saepe longe repentem coadunatis, apice rosulatis; nec surculis longis arctissime 

 compactis , longaevis , rudimentis foliorum plurium anuorum dense imbricatis. Scapus 

 cum pedicellis Semper sat dense villoso-pubescens. Folia semper angusta, linearia, rigida, 

 subtus costato-carinata, annotina margine revoluto fere conduplicata. ludumentum pecu- 

 hare: praeter cilias longas simplices in margine foliorum, adsunt semper pili minuti pl. min. 

 copiosi in margine vel (praecipue in forma laxa) pagina foliorum inferiori, floccoso-ramosi; 

 interdum ciliae marginales furcatae vel ramosae sunt. Flores 2'/^ — 3 lin. speciosi in ra- 

 cemis brevissimis. Racemi fructigeri plerumque abbreviati, sed interdum іУ^ poil. Forma 

 et magnitude siHculae nimis variât , sed valvulae paulo convexae , extus pilis simplicibus 

 dense et brevissime hirsutae (strigosae); Stylus pl. m. brevis 'Л — V2 lin. — D. globifera 

 Ledeb. Fl. Ross. 1842, teste herb, ejus, est typica D. bruniaefolia, cujus folia rosularum 

 post fructificationem semper in globum arcte incurvata et apice pl. m. longe pennicillata; 

 alla potius var. globifera distinguenda esset: foliis 2 — 3plo minoribus 1 lin. vel paulo 

 longioribus, scapo semipollicari tantum et siliculis perfecte maturis seminiferis 1 lin.; haec 

 optime in alp. Tufandagh, sed ibi et evidentius alibi transit in typum. D. otympica Dec. 

 1821 sec. specc. ex Olympo Bithyniae bene diversa est: defectu indumenti furcato-ramosi 

 in foliis, fructibus villo densissimo longe hirsute tectis et floribus paucissimis brevius pedi- 

 cellatis. 



Terrestris et dubium an typica interdum in rupibus obveniat. In Dagestania et prae- 

 cipue in Caucase orientali, plerumque in summitate jugorura excelsissimorum supra limites 

 vegetationis caespitosae, a 1800 — 1600, raro 1500 hex. et devecta ad 1400 hex. nec 



