Floea Caucäsi. 



109 



oribus minus rigidis, stylo tantillum breviore, quod in planta siippetente non video ; verum 

 hoc glandulas minutas raras globulosas in scapo habet, quod jam Decandolle 1821 p. 336 

 observavit. D. ericaefolia C. Koch in Linnaea 1841 n. 138 e m. Besobdal Cauc. minoris, 

 videtur alia forma intermedia; propter scapos glaberrimos parce glandulosos similis est 

 genuinae Stevenianae, sed differt saltem caljcibus pilosis, foliis duplo lougioribus fere semi- 

 pollicaribus; mihi tantum imperfecte cognita e specc. nimis juvenilibus; in Koch Reise 

 1837 citatur pro valle Bambak, 28 Apr. infra 1226 hex. lecta. D. ericaefoliam Stev. sub- 

 scripsi D. bruniaefoliae , nec inverse, propter raritatem eximiam et descriptionem respectu 

 D. rigidae incompletam. 



Draba rigida. 



Frustra inter D. rigidam Dec, D. bryoidem Dec. (jain a cel. Boissier priori subjunc- 

 tam ut var. ß.) et D. imbricatam Meyer, post attentas disquisitiones in Caucaso et nunc, 

 limites certiores quaesivi, quare omnes in unam speciem conjunxi valde polymorpham et in 

 Caucaso magno vulgatissimam , fere semper rupestrem. Formae praecipuae 4 distingui 

 possunt: 



a. Tournefortiana: foliis rigidis! et lucidis! (Tournef. 1703), linearibus obtusis, 

 parcissime ciliatis, Iaxis, adultis et senioribus subreflexis; surculis Dicrano glauco simili- 

 bus, longis; siliculis 2 — 3 lin. longis glabris, stylo brevissimo, septo 1 — 2 nervi (D. ri- 

 gida Dec. 1821 ex descr. pl. Tournef. armeniacae) ; scapo longiusculo! glabro, petalis calyce 

 2У2РІ0 longioribus, siliculis ellipticis vel elliptico - linearibus , utrinque attenuatis 2V2 — 3 

 lin. longis, stylo quam in 3 D. imbricata longiori (Boiss. Fl. Orient., qui plantam Tournef. 

 comparavit). Ex his patet, D. rigidam Willd. 1800 excludendam esse, propter petala sub- 

 rotunda longitudine calycis (qualia numquam vidi); «scapi brèves» apud Decand. videntur 

 exorti e verbis "Willdenowii «scapi breviores» i. e. quam in D. aizoide; Willdenow suam vidit 

 siccam , non liquet an in herb. Gundelsheimeri comitis Tournefortii , aut Pallasianam a 

 Güldenstädtio lectam, at liaud plantam Adami. D. caespitosa Adam mss. 1803 sub n. 27 de- 

 scribitur: petalis obovatis calyce duplo longioribus , siliculis lanceolatis acutissimis, caule 

 1 poil, rarius 3 poil., foliis acutis cire. 1 lin. longis, racemo 4 — бАого, stylo nullo (sic!), 

 seminibus rotundis; in rupibus Cauc. sept, caespites formans et Majo flor. ; hoc nomine ad- 

 sunt specc. Adami (partim e rupib. pr. Lars) duarum formarum: altera rarior, surculis et 

 scapis fere Зроіі. , proxima a nostrae; altera communis pollicaris, quae ß. D. bryoides. 

 D. rigida M Bieb. 1808 et Supplem. nullius auctoritatis , in herb, ejus repraesentata spe- 

 cimine fructifero coUecto 1802 versus fontes fl. Terek, quod medium tenet inter a. et (3.; 

 scapus 3 poil., nec brevis apice cum racemo villosulus, ut in Suppl. dicitUr. D. rigida Ledeb. 

 Fl. Ross, subsemipollicaris , flore unico in scapo brevissimo est spécimen anomalum et ad 

 definitam varietatem transferri non potest. 



§. D. bryoides Dec. 1821. Surculi dense caespitosi brèves Saxifragae bryoidi 



