114 



F. J. Ruprecht. 



1829 fl. et fr. (Parrot Reise 1834, I, 183 pro D. incompta). Eandem speciem novam, 

 D. araraticam m. dictam, D. Moritz ibidem legit init. Aug. 1850 fere defloratam, supra 

 terminum nivalem loco Tasch-Kilissa, inter 1950 et 2000 hex. Propter calycem in fructu 

 persistentem cum D. calycosa Boiss. comparanda, sed e descriptione pluribus notis discedit. 

 D. araratica ovula vix ultra 4 in loculo habet (vidi tantum 2), indumentum foliorum D. na- 

 tolicae Boiss. et D. polytrichae Led. ; huic forsan proxima, sed distincta calyce persistente, 

 scapo semipollicari vel subsessili tantum 2 — 4 floro , pedicellis 1 — 2 lin. crassis rigidis 

 divaricato-patentibus, siliculis ovato-rotundatis, septis residuis annotinis іУз — 2 lin. Sur- 

 culi speciminum annosorum laxi elongati Зроіі. interrupte rosulati; scapi fere semper gla- 

 berrimi, sed planta secundo aetatis anno adhuc dense caespitosa poUicaris, fructibus anno- 

 tinis residuis, radice tenui, scapis dense puberulis. 



Draba polytricha Ledeb.! Fl. Ross. 1842, fide schedulae Nordmanni,, lecta fuit 1836 

 flor. et fr. maturis, in reg. alpina montium Adshariae ad limites Guriae, alt. 1416 hex.; 

 etiam specc. Szovitsiana ex eodem tractu, nisi ex eodem loco sunt, seil. m. Sazvero, lecta 

 30 Jun. nisi 9 Jul. 1830 flor. et fr. semimaturis. Folia subtus distincte nervoso-costata, 

 villosa : pilis simplicibus longis , rarius brève ramosis ; sihculae plerumque late ovales, 

 quandoque ovato-rotundatae, 2 lin.; ovula in loculo 4, sed 2 interdum abortiva, vidi etiam 

 semina 5 in quolibet loculo. Rosulam similem fructibus supramaturis reperi inter D. ericae- 

 foliam C. Koch (vide supra pag. 109), sed propter funiculos umbihcales 9 — 11 in quolibet 

 loculo residuos et toto margini septi affixos, forte ad D. vesicariam Boiss., aut novam spe- 

 ciem pertinet. 



Draba hispida Willd. 



D. hispida Willdenow 1800 cum D. verna comparata et sat bene descripta: scapo nudo, 

 foliis ad terram rosulatis uno alterove dente notatis hispidis (pilis bifurcatis), petalis (in 

 herb.)flavis calyce duplo majoribus; auctor plantam vidit siccam e Cappadocia, verosimiliter 

 a Gundelsheimero in itinere Tournefortiano lectam. Decandolle 1821 s. n. D. tridentata 

 plantam caucasicam segregavit: statura floribusque majoribus, hispiditate minore et siliculis 

 longioribus diversam , fretus adnotatione Stevern ex autopsia herbarii Willdenowiani. Sed 

 nuper cel. Boissier testatur, plantam Tournefortii in Coroll. 1703 memoratam, fide speci- 

 minis servati, in Armenia turcica coUecti, eandem esse speciem, ac caucasicam, quare resti- 

 tuere oportet D. hispidam Willd. statim ab Adarao et Biebersteinio recognitam et in Fl. 

 Taur. Cauc. 1808 et 1819 sustentatam. Species propter radicem exilem haud vivax, M. 

 Bieb. videbatur annua; in plantis alpinis vidi scapos annotinos residuos. 



Ad terram in alpibus Caucasi occidentalis et medii, alt. 1640 — 1160 hex., rarius 

 devecta in regionem sylvaticam. Floret in locis demissis vel apricis fine Maji, in altioribus 

 a fine Junii vel imo non ante init. Aug. usque ad serum autumnum; fr. mat. jam fine Maji 

 vel serius, in alpinis fine Junii vel medio Aug. Tuschetia: in terra nuda humida m. Didi- 



