Floea Caucasi. 



117 



^implicibus at non raro bifurcis aut deficientibus. Scapus semper aphyllus 1 — 2 poil, de- 

 bilis flexuosus vel inclinatus, plerumque tantum 2 — 4florus, saepe cum gemma floris 1 

 V. 2 hebetata. Pedicelli laxi, fructiferi 6 lin. vel breviores, raro in eodem scapo 2 lin., in- 

 terdum 9 lin. radicales, rarissime pilis parcis simplicibus ciliati. Calyx glaberrimus, 1 lin., 

 viridi-luteolus, rarius coloratus, patens, caducus. Petala alba 3 lin., obovato-spathulata 

 apice emarginata 2 lin. lata, rarissime 2 lin. longa, et tune calyce tantum duplo longiora. 

 Filamenta tardius decidua, basi ima valde vel jam a medio sensim dilatata. Stylus in ger- 

 mine brevissimus, sed valde distinctus a stigmate capitato duplo crassiori, in fructu — Уд 

 lin. longus. Fructus fere maturus planissimus pallide viridis vel coloratus , glaberrimus, 

 saepe quidpiam obliquus, late ovali-ellipticus, 4 lin, longus, 2 lin. latus, rarissime 1 lin. 

 latus et tune lanceolatus; ceterum basi semper brève attenuatus et in apice pedicelli nodu- 

 loso quasi brevissime stipitatus: valvulae nitidae, simpliciter pinnatinerviae , nervis promi- 

 nulis; septum medio fascia longitudinale Semina in loculo 4, immatura ^4 lin. ovalia. 



Flores et fructus magni ut in D. tomentosa Wahlbg. et D, stellata Jacq. longius sty- 

 losa, sed nuUa affinitas cum bis vel aliis Leucodrabis adest, frustra quoque comparavi bima- 

 layenses. Verum inter Chrysodrabas manifeste accedit a D. ochroleucam Bunge ex alp. 

 altaicis, propter indumentum, folia, scapum aphyllum, flores in sicco albidos, pedicellos in- 

 fimos interdum laxiores 3 lin., stj^lum manifestum et magnitudinem fructus; at in D. supra- 

 nivali flores in vivo numquam ochroleuci, sed candidi, scapus semper pauciflorus pedicellis 

 longis, flores majores, fructus non ovati. Hinc Lindblom recte Chrysodrabas cum Leuco- 

 drabis conjunxit. 



Draba siliquosa M. Bieb. 1 808. * ' 



M. Bieberstein 1808 D. siliquosam typicam ex alpibus Caucasi describit: fructibus 

 linearibus longis ut D. carolinianae , hinc «siliquosis», stylo subnuUo, floribus parvis D. 

 vernae, scapo saepe ramoso sub furca unifolio, foliis lineari-lanceolatis subdenticulatis ubi- 

 que pubescentibus , interdum integerrimis et subglabris. Descriptio haec facta, ut herb. 

 M. Bieb. docet, 1) ad spec. typicum ab Adamo 1804 communicatum , florigerum, siliquis 

 immaturis 4 lin. longis: lin. latis, foliis dense hirtis: pilis furcato-ramosis, longioribus 

 simplicibus parcis in margine , scapo infra diramifîcationem parce puberulo; 2) ad var. 

 subglabram a Stevenio 1806 missam flor., scapo subbifurco, foliis linearibus glaberrimis, 

 ad marginem pilis parcis longis simplicibus, aut (in junioribus interioribus brevibus) fur- 

 cato-ramosis marginalibus ; varietatem tantum esse, suasit aliud spécimen adjectum simil- 

 limum, exclusive pube ramosa hirtum in foliis minoribus 1 — 2 lin., siliqua hujus matura 

 tantum 3 lin. Specimina posthac e Caucaso orient, accepta nil novi docuerunt, unde M. 

 Bieberstein in Suppl. 1819 tantum comparationem cum D. stellata Jacq. instituit; non vero 

 respexit alias Willdenowianas maie ceterum expositas et praecipue D. Fladnizensem Wulfen 

 1778 in Jacq. tab. 17, tig. 1, in Willd. Spec. 1800 false additam D. ciliatae Scop. et ita 



