Floka Caücasi. 



135 

 I 



Crambe Tataria Jacquin. 



Dagestania bor. interior, loco maxime depresso et calidissimo inter Gimri et fl. Sulak, 

 parce ad vias et in lapidosis, alt. 230 — 200 hex. 10 Jun. omnino jam defloratam vidi et 

 ' fr. mat. legi. 



C. Tataria Jacq. tab. 129 praecipue propter fructus depictos cum nostra planta con- 

 venit et satis cum descriptione Decandollei 1821 ; sunt exacte globosi fere 3 lineales, crasse 

 spongioso-suberosi (carnosi sec. Dec), ecostati et esulcati, minime plicato-rugosi aut verru- 

 coso-gibberosi , licet superficies in sicco haud laevigata; folia vero tripinnatifida in sicco 

 crassa et coriacea ab icone citata paulo recedunt laciniis quidpiam latioribus obtusius den- 

 tatis vel incisis (hinc ß. taurica Dec. 1821); ceterum primo aspectu glaberrima, accuratius 

 vero examinata subtus ad nervös eorumque diramificationes crassas pilis raris rigidis tecta; 

 sec. auctores C. Tataria saepe in statu fructifero indumentum hirsutum exuit. C. Tataria 

 M. B. in herb, ejus specimine taurico florigero nimis incomplète repraesentatur , sed hanc 

 ibi quoque glabrifoliam obvenire ex eo concludere licet, quod Steven in Fl. Taur. suam C. 

 grandifloram glaberrimam quoad herbam non differre dicit a С. Tataria M. В. 



Proxima Tatariae species est C. granditiora Dec. 1821, cujus fructus hucusque ignoti 

 erant. In herb. M. Bieb. adsunt specc. flor. Steveniana e peninsula Taraan, perfecte aequalia 

 spontaneis et cultis grandifloris, in Fl. Boss. Ledebourii sub C. pinnatifida memoratis, edu- 

 catis e seminibus plantae fructiferae in campis Tauriae sub itinere Ledebourii et Meyeri a. 

 1818 collectis; fructus vero isti, quotquot adsunt residui in herb. Meyeri, omni ex parte 

 conveniunt cum fructibus Tatariae Gimriensis, exceptâ forma: sunt nimirum fructus non 

 globosi, sed distincte ovati acutiusculi, 4 lin. longi, 3 lin. lati; diiferentiae huic accedunt 

 flores conspicue majores 2V2 liu. Folia glaberrima quoad formam similia Gimriensibus et 

 simillima illis C. orientalis M. Bieb. tauricae floribus primis coUectae paululum modo mi- 

 noribus, ita ut C. grandiflora Steveniana serius accepta addita fuerit a Biebersteinio C. 

 orientali suae in herbario, Post Supplementum editum , M. Bieberstein ipse intellexit ex 

 descriptione C. pinnatifidae apud Decandollium 1821 «fol. glaberrimis, fruct. ovatis laevius- 

 cuhs magnitudine Pisi», C. orientalem suam eandem esse cum illa, quod in schedula no- 

 tavit. C. pinnatifida Dec. vero, uti autor ipse mouente Stevenio suspicatus est, omnino 

 specie diversa a С. pinnatifida R. Br. 1812 , nam haec solum nota ex citato: C. orientalis 

 Jacq. 1781 tab. 128, planta in horto Vindob. jam ex anno 1760 vigens, fide Winterl apud 

 Jacq., allata e Buda Hungariae , sed ibi repudiata et testante Miller jam ante 1759 in 

 hortis Angliae e seminibus Petropolitanis nomine C. suecicae; haec magis C. maritimae 

 affinis videtur et omnino diversa a С. grandiflora: foliis simpliciter pinnatipartitis vel pin- 

 natifidis (unde nomen) , laciniis admodum latis irregularibus , nec pinnatisectis : segmentis 

 iterum pinnatipartitis et laciniis angustis concinnis , ut in C. grandiflora. Ex dictis patet, 

 C. pinnatifidam Steven Fl. Taur. 1857 (excl. syn. M. Bieb.) propter «fructus siccos non 



