Floea Caucasi. 



139 



1824 omnino ambigimm propter plantam tauricam adjunctam et nescio an sola a. strigosa 

 ejus pure genuinum référât. Cistus italicus Linné 1759 ex descriptione in multis convenit, 

 praecipue propter folia inferiora ovata, superiora lanceolata margine subciliata, utrinque 

 adspersa pilis strigosis, raris, subgeminis; sed rami oppositi patentes subdeflexi dubia mo- 

 vent, ita ut necessarie herbarium ejus inspiciendum sit; syn. citatum Barrelieri 1714 tab. 

 366, unde nomen, parum quidem juvat, sed nil nocet. 



H. alpestre Rchb. 1823 pl. crit. I, fig. 2; Fl. germ. excurs. 1832, et icônes III, fig. 

 4536 cum observ. — est omnino Cistus alpestris Jacq. Enum. Vind. 1762 e pratis et 

 rupestribus alpium omnium territorii vindobonensis «foliis oblongis vel obovatis»; Crantz 

 1763 tab. 6, fig. 1, auctoritatem C. alpestris sibi vindicans, folia describit pl. m. hirsuta, 

 modo glaberrima et tantum margine ciliata; eadem ex alp. Vochin. Scopoli Carniol. 1772 

 tab. 23. Tandem iconem sat bonam exhibuit Jacquin Aust. 1776, tab. 399 sub nom. C. 

 oelandicus, approbante Linnaeo, licet expressis verbis a Linnaeo descriptus foliis glabris, quare 

 prius Jacquin plantam alpinam pro nova specie (C. alpestri) proposuit propter folia pilis albis 

 hirsuta et interdum tantum subtus glabra. H. alpestre sine dubio idem cum Chamaecisto 

 serpillifolio Clusii 1583 cum fig. sat bona, quam Linnaeus tantum propter folia hirsuta 

 Cisto oelandico suo subscribere noluit; ex hac planta -Clusii Linnaeus Cistum serpyllifolium 

 suum construxit, sed stipulis affixis perdidit. H. alpestre Dunal in Dec. 1824 petalis 

 calyce duplo (nec vix) longioribus distinxit a H. oelandico (L.); sed aliam notam prae- 

 cipuam ex forma foliorum tacuit. Caucasicum vero differt ab omni H. alpestri supra dicto: 

 foliis non obtusis obovato-spathulatis , sed acutis lanceolatis vel lineari-lanceolatis , num- 

 quam glaberrimis , racemis florigeris albo-sericeis , petalis H. oelandici parvis, etiam caule 

 elatiori 5 — 9 pollicari. 



H. oelandicum Rchb. 1823 pl. crit. I, fig. 1; Fries 1824 Nov. p. 168 p. p. et herb, 

 norm. Suec. IV, 46, tantum in calcareis formationis siluricae Oelandiae provenit, unde 

 optime nomen speciei selegit Rudbeck 1685, a Linnaeo primum bene descriptae, inter alia: 

 foliis (oculo nudo) utrinque glabris petiolis tantum ciliatis. Swartz 1812 iconem bonam 

 dédit in SvenskBot. tab. 499. Wahlenberg 1824 varietatem foliis ciliatis addidit, nihilominus 

 forma foliorum flore parvo et reliquis notis diversam ab H. alpestri; abhinc vero adjuncta 

 yar. canescente ambitus H. oelandici apud auctores nimis increvit. Forinam hanc canes- 

 centem in H. oelandicum genuinum abire, nondum credo; praeter indumentum etiam forma 

 foliorum alia, observante Friesio florere incipit, postquam H. oelandicam jam plene deflo- 

 ratum, imo ex Wahlenbergio videtur, utrumque in diversis locis Oelandiae crescere. Nemo 

 sub culturâ transitum probavit; si indumentum rêvera inconstans esset, tune in H. italicnm 

 sese mutaret, non in H. oelandicum; mihi igitur placita recentiorum de ambitu hujus spe- 

 ciei summopere suspecta sunt. 



H. italicum in promontorio boreali Caucasi occid. semper valde conforme. Rami 

 fiorigeri superne cum pedicellis et calycibus piloso-birsuti , pili albido-cinerei in partibus 

 juvenilibus subsericei (.H. alpestre y. canescens Dunal in Dec.?); pili stellati numquam 



