140 



F. J. RUPEECHT. 



adsunt in foliis, neque in aliis regionibus trans Caucasura; folia supra fasciculato-pilosa, 

 lanceolata , superiora ad 2 lin. lata , fasciculorum sterilium fere poUicem longa. Vidi e 

 rupestribus siccis substrato vix calcareo pr. Narsan alt. 400 — 417 hex. 10 Aug. fl. et 

 deflor. , nec non ad rivulum Kassaut alt. 800 — 1000 hex. 3 Jul. fl. et fr. (H. alpestre 

 Meyer n. 1705 cum citato Rchb. flg. 2, herb, et mss. I, 138, 18); legi ad fl. Ardon pr. 

 Unal alt. 420 — 480 hex. substrato calcareo parcissimo 21 Majo fl. primis; hanc aut 

 similem formam vidi 23 Jun. in calcareis Dagest. mediae copiose inter Kuppa et Salty alt. 

 700 hex. aut paulo infra cum H. vulgari grandifloro, sed specc. lecta nunc non invenio. — 

 Eadem forma pr. Tiflis (Elisabeththal) in collibus aridis substrato calcareo parco , Aprili 

 flor. (Frick!); eadem, sed paulo humilior foliis sublinearibus margine revolutis ad Cyrum 

 sup.: pr. Börsborn alt. 400 — 530 hex. 7 Junio fr. mat. (Radde!) et in collibus apricis 

 saxosis pr. Atzkur subst. non Semper calcareo , Majo et Jun. flor. admixto rarius H. cano 

 Jacq. (Wittmann!). Planta e Börsborn superne minus canescens, paulo glutinosa, semina 

 breviora, quam in planta e Kassaut, fere aeque longa ac lata, praeter papillas minutissimas 

 utrisque communes , distinctius tuberculata. ' Huc spectat Cistus marifolius caucasiens M. 

 Bieb. 1808 sec. specc. flor. herb, ejus, foliis paulo tantum latioribus et brevioribus diversa 

 a planta e Tiflis et Narsan. — ß. cretaceum* pedunculis fr. substrictis erecto-patentibus, 

 margine foliorum evidentius revoluto , seminibus brevibus; hoc substrato calcareo forma- 

 tionis cretaceae gub. Kursk, defl. fr. mat. (Czernajeff!) et pr. Chwalinsk, fl. medio Majo, 

 15 Jun. defl. fr. mat. (Claus! Fl. Wolg. 1851, p. 288, pro H. alpestri Rchb). 



Planta taurica: Cistus marifolius M. B. 1808, certe proxima est H. italico caucasico, 

 sed folia subtus Semper stellato-tomentosa, plerumque eximie discoloria, supra viridia qui- 

 dem , at non raro pilis densis subsericeis tecta, sine pilis stellatis immixtis; variant rarius 

 linearia lin. lata (tunc planta vix distincta a specc. hungaricis Rocheli e collibus arenosis 

 comit. Posoniensis) et late ovata brevia, 3 lin. longa, plerumque tamen late lanceolata sunt 

 et acuta. Eandem, sed foliis obtusioribus vidi e calcareis Ucraniae a Czernajeff a. 1818 

 missam ad M. Bieb., fragmenta e Taganrog sunt longicaulia angusti- et longifolia. H. 

 oelandicum var. canescens Fries 1823 et herb. norm. IV, 47, interdum a taurica communi 

 distingui non potest, eademque est volhynica teste Steven 1857. Taurica planta, demto 

 indumento tomentoso, omnino H. italicum esset (jam Pallas 1795 in catalogo pl. Taur. pro 

 hoc habuit) , etiam propter pedunculos fructus sigmoideos , qui tamen in planta oelandica 

 variant stricti. Oelandica recurrit in Angliae occid. rupestribus calcareis et in insula Arran 

 Hiberniae; haec C. marifolius Smith 1797 in Engl. Bot. tab. 396, et teste Smith etiam 

 planta Linnaei in herb, ejus asservata, et in scriptis ejus.sat bene definita (non vero Du- 

 nalii et Rchb.); spécimen t. 396 depictum minutum 1 v. 2 florum, 3—4 pollicare, foliis 

 parvis, supra viridibus, acutis, lanceolatis aut superioribüs ovatis, petalis calyce paulo tan- 

 tum longioribus; in Anglia tamen aliae quoque formae adsunt: foliis oblongis margine ci- 

 liatis , subinde supra canis (Bentham 1865 c. flg.), nec non foliis omnibus parvis brevibus 

 (Dillen. 1732 flg. 173); posterior omnino thuringiacum et hallense H. vineale (Willd. 1799), 



