Flora Caucasi. 



141 



Sprengel 1806 tab. 5!, Rchb. fig. 4533 et exsicc. n. 368. Omnino supprimendiis C. an- 

 glicus Linné 1771 e C. hirsuto Huds. 1762 ortus, admixto C. apennino, ut Smith ex herb. 

 Linnaei docuit, unde explicanda descriptio apud Linnaeum confusa. Tandem planta taurica 

 interdum vix diflfert ab austriaca vindobonensi , quae C. canus Jacq. 1775 tab. 277 «foliis 

 anguste ellipticis acutis utrinque! incanis» et eadem ac Chaniaecistus folio с an о Clus. 1583 

 с. flg.; vix igitur respiciendus C. canus Linnaei, descriptus foliis obovatis et floribus sub- 

 umbelliformibus , teste Smithio omnino diversus ab anglico C. marifolio. Omnes formae 

 allatae unam eandemque speciem efficere videntur ; suspectae solum sunt formae foliis ob- 

 tusis spathulatis, in Tauria nondum observatae; inter fig. citatas tab. 277 Jacquini proxime 

 accedit ad plantam tauricam , quae tantum modificatio levis foliis supra rarissime cano- 

 pubescentibus, saepissime autem sericocephala: calycibus ante et sub anthesi pilis longis 

 argenteo- serieeis. Deest in Caucaso , excepte uno loco pr. Atzkur; specc. antiquiora cau- 

 casica in herb, sine loco speciali adscripto dubia sunt. 



Helianthemum Cordi Lobel. 



Lobelius 1576 praeter anglicam intellexit plantam germanicara Val. Cordi et Tragi, 

 primum figura bona Gesneriana fixam apud Camerarium 1586 (pag. 501) foliis oblongo- 

 ellipticis stipulatis; eadem est H. Cordi Thalius Hercyn. 1588. Serius occurrit s. n. H. 

 vulgare J. Bauh. 1651; majori jure C. Bauhinus 1623 appellavit: Chamaecistus vulgaris. 



Speeles caucasica fere respondet suecicae et boreali-germanicae , at fere Semper 

 grandiflora est, in editioribus glabrescens, nullibi infra 4pollicare, saepius pedale; figura 

 Camerarii, Fl. Dan. t. 101 et Rclib. fig. 4547 ß. concolor, potissimum caucasicam plantam 

 referunt. Typica habet folia subtus stellato-pubescentia et paulo discoloria; raro in pro- 

 montoriis V. g. Imeretiae facie a. discoloris Rchb. fig. 4547, exsicc. n. 2584, sive y- 

 petraeae Whbg. fol. subtus albo- (nec cano-) tomentosis = H. tomentosi Fries 1824 oelan- 

 dici. Aeque vulgaris in Caucaso est ß. concolor Rchb. 1. c. , sive genuinum H. obscurum 

 Persoon 1807 e sylvis pr. Fontainebleau «foliis ellipticis pilosis utrinque viridibus» (subtus 

 incanis est H. vulgare Pers. ibid.) sive H. vulgare ß. obscurum Whbg. 1824; minime vero 

 H. obscurum Rchb. 1832, fig. 4548 et exsicc. n. 2264 e Vallesia et Avignon, quod potius 

 var. H. nummularii, nisi species propria et ab omni germanico diversa: ramis hirsutis, 

 pilis ibi densissimis rectis divaricatis, foliis Semper angustis sublinearibus , calyce hispi- 

 diori, tomento stellato in sepalis vix evoluto; etiam excludenda Synonyma citata: C. ovatus 

 Viviani 1804 tab. 8 et propter folia subtus albo-tomentosa: Engl. Bot. tab. 1321. 



Caucasica grandiflora ne quidem varietate distiugui potest, petala saepissime in variis 

 formis gerit 5 — 6 linealia et quoque aliis notis semper distat a var. grandiflora alpium 

 Europae. H. grandiflorum Allionii 1785 = C. grandiflorus Scopolii 1772 tab. 25 = H. al- 

 pinum vulgari simile foliis latioribus Seguierii 1754 tab. 6, fig. 1, semper folia majora 



