Flora Caucasi. 



149 



recedit rostello brevissirao non uncinato, floribus inodoris eberbibus, fimbriis stipularum 

 brevioribus glaberrimis, nec ciliato-hirtis. Violani Wiedemanni Boiss! a V. suavi tantnm 

 distinguer e possum: stolonibus vernalibus nullis, foliis magis reniformibus 12 — 18 lin. latis 

 tenuioribus, pedunculis interdum versus apicem valde birtis. Mihi fere ignota, a Grenier 

 et Godron in FL Franc, omissa species est V. pyrenaica Ramond ex. Decand. FL Fr. (1805) 

 п. 4457, a Lapeyrousio pro V. pakistri habita, sed odorata et estolonifera, serius in Pro- 

 dromo I, 294 cum dubio pro V. hirta у. alpina е. m. St. Bcrnhardi citata, a cel. Reichen- 

 bach 1838, III p. 4 restituta, in Pedemontio iudicata et fig. 4492 h. illustrata; habitus 

 V. ignobilis minoris parviflorae, sed stigma describitur unciuatum, statio rupestris, flores 

 minores 3 — 4 lin. semper odorati, calcar brevius, stolones nulli; petala videntur barbata et 

 saturate violacea propter comparationem cum V. odorata. 



Violae hirtae affines. 



Inter Violas martias estolones in promontoriis et regione sylvatico-montana Caucasi 

 plures adsunt species, V. hirtae aut V. collinae subscriptae, nondum satis examinatae, in 

 statu fructifero tantum nisi sterili collectae. Talem e. g. plantam fructibus supramaturis 

 5 Aug. ad pedem australem Caucasi in fruticetis promontorii inter Sazchenis et Lagodechi 

 legi, quoad formam foliorum abbreviato-cordatam magis V. coUinam Koch 1845 apud 

 Sturm depictam referens, quam V, hirtam ibidem, rhizomate cicatricoso sine stolone, sed 

 fimbriis stipularum non ciliatis. In eodem tractu pr. Sakataly in valle Muchach in margine 

 sylvae ait. 400 — 650 hex. 30 JuL legi in statu sterili aliam Violam rhizomate crasso 

 estolonifero, non hirsutam, sed brève puberulam, similem V. sciaphilae Bordère pl. Pyre- 

 naic. exsicc. (e Gèdre). Ad banc forte vel affinem speciem pertinet planta anatolica 6 — 9 

 poUicaris, a Wiedemannio e Mersiwam Sabandscha reportata, a V. hirta recedens capsulis, 

 calycibus et pedunculis glaberrimis; rhizoma tenue, stipulae residuae anguste lanceolatae 

 breviter fimbriatae; folia pilis albis hirtis sat dense adspersa; sed non hirsuta aut ad petio- 

 los villosa. Eandem fructiferam foliis tarnen firmioribus in m. Maschuka pr. Pjätigorsk legit 

 D. Owerin 17 Jun.; sarmeutis aestivalibus debilibus aphyllis ad V. odoratam aut suavem 

 accedit, sed rhizomate tenui et capsula giabra valde differt; semina lactea ut in anatolica. 

 née flava ut in V. sciaphila Koch 1845 apud Sturm fase. 89 pinguntur; haec species quidem 

 in Synopsi Fl. Germ. edit. 2. (1843) glabreseens descripta respectu V. hirtae, sed attentius 

 inspecta in lamina foliorum aestivalium laete viridium pilis brevibus sparsis obsita ad ner- 

 vös densioribus, ut Koch ipse serius testatur; jam prius in Flora 1840 p. 180 proposita 

 .s, n. V. glabrata, sed autore anonymo (Salis-Marschlins) et non plene exposita. 



Ab omnibus his diversa est V. ambigua Wald. Kit. 1805 tab. 190, ab ipsis aucto- 

 ribus bene distincta a V. hirta: floribus odoratis, foliorum lobis basalibus inaequalibus di- 

 stantibus in petiolum snbdecurrentibus, foliis non profunde eordatis, angustioribus magis 

 oblongatis, glabris; capsula describitiu" subi^ubescens, semina fusca; plantam e pratis ad fl. 



