150 



Г. J. RUPEECHT. 



Tibiscum, loco classico, vidi foliis adultioribus glabrescentibus, junioribus puberulis; eadem 

 depingitur a Koch 1845 in Sturm fasc. 89 forma latifolia. V. campestris M. Bieb. 1808 

 et herb, e pratis et arvis Tauriae et Iberiae est var. piloso-hirta V. ambiguae ut Bieber- 

 stein ipse in Supplem. 1819 annuit; in herb, ejus specc. quaedam taurica adsunt foliis glab- 

 ratis; planta iberica dense pubescit et praeter folia cordata breviora etiam specifica: longi- 

 ora angusta et minus cordata habet, qualia in V. hirta non obveniunt. Ab liac ut specie 

 diversam V. campestrem tauricam agnovit Steven 1857. V. campestris Rchb. 1823 pl. 

 crit. I, fig. 89 — 91 exhibet caucasicam (potius astrachanensem) et podolicam, utramque 

 foliis angustis basi truncatis minime cordatis, nec non pannonicam latifoliam subcordatam 

 pubescentem. Plantam omnino mediam inter V. ambiguam et V. campestrem ipse in cam- 

 pis sterilibus trans Cyrum supra Tiflis copiosam vidi ab initio Martii florentem, in vivo 

 Semper bene distinctam a reliquis Violis martiis: defectu stolonum, colore laete viridi, sti- 

 pulis albis non pubescenti-ciliatis, floribus odoris, fere imberbibus, pallide lilacinis et foliis 

 characteristicis ; sed in dumetis adjacentibus major evadit grandiflora et non raro latifolia; 

 stipulae angustiores quam in V. hirta et collina, plerumque tantum lin. latae, fimbriis 

 glabris; indumentum si adest, e pilis brevibus densis fere tomentellum, desunt pili longi 

 hirsuti et villosi; pedunculi cum calyce glaberrimi, rarius appendices calycis vel imo mar- 

 gines sepalorum hinc inde brevissime ciliati, quod tantum in V. hirta inodora subinde ob- 

 servatur, haec plerumque et V. collina semper offert pedunculos apice et sepala omnia toto 

 margine ciliato-pilosa, pilis longioribus saepe dorsum sepalorum quoque occupantibus. 



Viola odorata L. 



V. odorata L. verissima et sine ullo dubio spontanea floribus insignita atroviolaceis 

 interdum pollicaribus, sepalis acutiuscuhs margine glaberrimis scariosis, foliis reniformi- 

 cordatis pl. min. glabris et teneris, amoene viridibus, stipulis omnium specierum affinium 

 latissimis, sarmentis vernalibus sat validis folia novella reniformia, sed nulles pedunculos flo- 

 rum axillares evolventibus. Talis Viola crescit in fruticetis et subsylvaticis montosis trans 

 Cyrum pr. Tiflis et floret ab initio v. medio Martii, in editioribus ait. 700 hex. serius ad 

 medium Maji usque. Haec, non alla, in hortos Tiflisi transplantatur, ubi initio Martii flo- 

 ret. Eaudera stolonibus nondum evolutis legi floribus primis 15 Aprilis in sylvosis pro- 

 montorii ad monasterium Martkobi ait. 500 — 600 hex. 



V. odorata var. Steveni Besser 1811, Koch 1845 in Sturm fasc. 89 fig. opt., flores 

 evolvit quidem saturate violacées, sed intus a basi ad medium fere albos; mera varietas, 

 nam enata est inter V. odoratam typicam e seminibus hujus, testante Koch. Est quoque 

 V. odorata var. rotundifolia M. Bieb. 1819 p. 163, quam pro media habuit inter V. odo- 

 ratam et V. suavem; in herb. M. Bieb. adest spécimen communicatum a Besser 1816 pro 

 V. odorata ß. taurica Stev.; hujus mentionem fecit Besser Volhyn. 1819 p. 43 ut varie- 

 tatem spontaneam V. odoratae e nemorosis Podoliae australis. Hanc in Caucaso non vidi; 



