Flora Caücasi. 



153 



Ledebourio in Fl. Ross, pro V. odorata у. sarmentosa habetur et describitur; cel. Boissiero 

 vix varietas, sed ipsa V. odorata stolonibtis aestivalibus elongatis. In herb. M. Bieb. adsunt 

 pro V. sarmentosa 2 species: 1) spécimen sarmento 9 pollicari e rhizomate brevi cicatricoso, 

 in axillis infimis friictifero, capsula 2 lin. dense hirsuta, pedicello retrorsum hirsuto supra 

 medium bibracteato, foliis parvis infimis vix pollicaribus vel duplo minoribus cordatis 

 (non reniformibus), sinu basilari profundo vel subnullo truncato-aperto; stipulae lanceolatae 

 ciliatae parum et brève fimbriatae; haec planta mihi V. Besseri videtur, simillima sura- 

 mensi ; 2) spécimen e Lars, ramo friictifero caulescente procumbente, certissime est V. 

 rupestris Schmidt = glauca M. Bieb. Memoratur apud M. Bieb. 1808 sub V. sarmentosa 

 tanquam. varietas pusilla glabriuscula in rupibus pr. Lars et Darial lecta; ad hanc spectant 

 verba «foliola calycina subulata»; hinc in Supplem. 1819 p. 166 V. sarmentosam pro va- 

 rietate V. glaucae habere propensus fuit; describitur florifera, qualis in herb, non servata 

 et verosimiliter ipsa V. glauca erat. 



Ad V. Besseri potissimum pertinere videtur V. odorata Güldenstädt I, 230, mss. 

 240, 247, iudicata frequentissime in umbrosis planitiei et promontoriorum Caucasi circa 

 Tiflisium, et in districtu Twal Sagaredscho et Kisichi per Febr. et init. Martii florens; 

 etiam in prom. septemtr. Caucasi inter Tatartup et Gelawan, sed 1 — 2 hebdomades serius; 

 pr. Sagaredscho 22 Febr., 15 Martio florens in Cachetiae valle circa rivulum Kui, praeci- 

 pue ad vicum Lomisziche, 17Mart. in sjdva inter Pschaweli et Laliskur, 20 Mart. flor. pr. 

 Telawi; spécimen Tiflisi lectum 18 Mart. 1772 a studioso Güldenstädti est V. Besseri sine 

 stolone. Eadem videtur V. odorata a. hirsutior Buhse p. 33, indicata pr. Duschet 13 Mart. 

 1847 flor. 



Observ. Viola mirabilis L. mihi tantum notae promontorio pr. Pjätigorsk; spécimen 

 Caucaso iberico in herb. M. Bieb. deest. Planta hoc nomine missa a С. Koch e Bortschalo 

 n. 683, et e Somclietia in Ledeb. Fl. Ross, indicata, sed in Linnaea 1841 omissa, est V. 

 odorata florens. 



Viola rupestris Schmidt 1791. 



Cum hac in Fl. Ingr. n. 83 restituta et plene exposita, nec cum V. arenaria Dec, per- 

 fecte congruit caucasica, pubescentia densa omnium partium, foliis parvis rigidis, brève et 

 late cordatis, nec non statura humili. In planta typica Schmidtii Stylus apice hirtulus bre- 

 vissime geniculatus, non uncinatus, ore stigmatico truncato porrecto adscendente vel hori- 

 zontal!, semina 1 lin. fusco-brunnea haud maculata, micropyle nigrescente. Inter caucasica 

 specimina adsunt ex uno loco (Ilanchewi) exacte ejusmodi semina, ex aliis duobus locis flo- 

 res cum stylis descriptis. Forma ß. gymnostylis, grandiflora, flore fere semipollicari, cal- 

 care 1 — іУз lin., stylo apice glabro ceterum normali, suis locis crescit et diversa est a V. 

 Allionii Pio, cui flores albi, folia glabra et styli apice hirti. 



In subalpinis apricis sterilibus versus fontes Araguae, inter Quischet et Kaischaur alt. 

 880 hex. legi 10 Majo fl. primis lilacinis. Eadem omnino, sepalis et foliis quibusdam livido- 



Mémoires de l'Acad. Imp. des sciences, Vllme Serie. 20 



