Flora Caücasi. 



155 



Viola fiavicornis Smith var. 



V. caninam Auct, récent, cel. Boissier ex Oriente nondum vidit, neque Steven e Tau- 

 ria vel Caucaso; V. canina M. Bieb. ex Iberia est V. sylvatica = caniua Decand. et alior. 

 nec non herb. Linnaei. Hinc specimina recenter détecta in Caucaso exactius comparanda 

 erant. Gingins (in Decand Prodr.) stigma omnium specierum V. caninae L. subsumtarum 

 describit «papillosum subreflexum»; in omnibus caucasicis vero stylum apice semper glab- 

 rum olfendi, rostro numquam uncinato, sed adscendenti-erecto, brevi. Exacte talis Stylus 

 adest in planta alpina Helvet. pro V pumila y- ericetorum Gaud. (non Schrad.) interpre- 

 tanda, speciminibus minoribus caucasicis conformis; idem Stylus adest in planta helvetica 

 Schleicheriana pro V. Ruppii missa 1803, bene referons genuinam V. Ruppii Allionii Fl. 

 Pedemont. 1785 tab. 26 fig. 6: foliis basi parum cordatis vel potius truncatis, peculiaris 

 vero et a caucasicis abludens stipulis brevibus latis; hoc charactere forsan accidentali etiam 

 diflfert a V. Ruppii Rchb. fig. 4505 majori et minori, nec non pl. crit. I fig. 205 et 20G 

 ex Helvetia (Вех) et Pedemontio. Habitus plantae robustioris caucasicae V. Ruppii Rchb. 

 vel etiam V. caninae S. lucorum Rchb. fig. 4501 S., saepius vero minor est, ad y. ericeto- 

 rum Rchb. fig. 4501 Y. accedens vel pusilla Quum vero V. Ruppii Rchb. etiam Petropoli 

 specie distingui non possit et stylo eodem ac caucasica instructa sit, nostram ad V. flavi- 

 cornem Sm. sensu latiori in Fl. Ingrica expositam retuli. 



In pratis subalpinis versus foutes Araguae infra et supra Kaischaur ait. 750 — 950 

 hex. 10 Majo flor. legi, ibidemque 19 — 26 Majo flor. et 20 Sept, fruct. lectam misit Owe- 

 rin; formae variae: extrema est pumila 2 poil., floribus 4 lin., sepalis latioribus breviori- 

 busque; sed per intermedias abit in grandifloram angustisepalam et tandem in y. lucorum 

 Rchb., imo fere in V. montanam L. Suec. stipulis 1 — 1 '/ lin. latis, partim integerrimis, 

 caule florifère '4 pedali. Ossetia ad limites Digoriae supra Sgit in pratis alpinis, ait. 1000 

 hex. 22 Majo flor. legi caule 2У2 poil.; vidi etiam 24 Majo ad fl. Chod pr. Sadon ait. 

 660 — 680 hex. in reg. sylv. formam, quam pro V. montana notavi. Suauia: versus fontes 

 fl. Zcheni in m. Dadiasch, fine Junii flor. (Radde!). Dido: in reg. sylv. inter Schauri et 

 Kidero, ait. 960 hex. 18 Aug. legi fruct. fere mat. formam y. ericetorum Rchb. similli- 

 mam, ramis crebris bipollic. crassis ditfusis, pedunculis fr. % poil, vel brevioribus. In 

 umbrosis ad fl. Ilanchewi, ait. 1000 hex. 17 Aug. legi fr. mat. var notabilem tenuira- 

 meâm, caule 3 — 5 poU. laxe ramoso ramisque tenuissimis, radice debili fere annua, foliis 

 etiam superioribus basi profunde cordatis, pedunculis erectis 4 — 8 lin., bracteis brevissi- 

 mis. Dagest. austr: in reg. alpina m. Dindidagh, alt. 1200 hex. 10 Jul. legi fr. immat., 

 caule 3—5 poll., pedunculis fr. % poll. vel brevioribus (qui in pl. Araguae fere ad 1 poUi- 

 cem elongatur); vidi etiam 30 Jul. spec. sterile in reg. Schoralo supra fl. Samur, alt. 1 100 

 hex.; ibidemque D. Owerin semina collegit brunnea punctis nigrescentibus minimis maculata 

 cum capsula glaberrima ni fallor liujus speciei. — Trans Cauc. in m. Sarial copiose ver- 

 sus cacumen 22 Jun. fl. primis (Kolenatü), forma vulgaris araguensis. 



