Floea Caucasi. 



157 



a. typica. V. minuta M. Bieb. 1808, n. 432 et herb! ubi 2 specc. flor. e Caucaso 

 iberico ab Adam lecta, comm. a Steveno. Planta hucusque in collectionibus rarissima, in 

 herb. Willdenowii qiioque asservata, e m Kasbek accepta verosimiliter ab Adam, memo- 

 rata apud. Ledeb. Fl. Ross. I, 255 et Boiss. Fl. Orient. I, 402. Praecipue excellit calcare 

 brevi, ab apice pedunculi tantum 2 lineas longo, petalis duplo breviore; pedunculi 5 — 12 

 lin. Planta Biebersteinii apparenter glabra, accuratius inspecta pili reperiuntur sparsi 

 brevissimi rigidi in apice pedunculi, margine sepalorum, stipularum et foliurum; stipulas 

 M. Bieb. tantum vidit inferiores obovato-spathulatas basi libéra sessiles; in altero speci- 

 mine 1822 accepto stipulae sunt evidenter foliiformes imo superne unicrenatae, basi lata 

 adnatae et dente laterali instructae; pro foliiformibus etiam agnovit cel. Boissier et affini- 

 tatem rite intellexit contra Ledebour, plantam lierb. Willd. breviter velutino- pubescentem 

 describit. Spécimen tertium quod vidi e «Kasbek» in herb. Fischer, paulo magis hispidu- 

 lum, calcare 1% lin. petalis duplo breviore, sepalis margine partim ciliato - serratis ; stipula 

 unica bene evohita sessilis, uno latere incisuris 2 pinnatifida, sane magis V. oreadi conve- 

 niret. Color floris ignotus in hac et sequente ß. 



ß. Meyeriana*. Calcaria brevia 2 lin. et flores praecedentis in pedunculis pollica- 

 ribus, sed herba tota glaberrima, imo ad calyces; sepala trinervia, 2У2 lin. acuta; petala 

 4 — 5 lin.; folia reniformia i. e. orbiculata basi cordata, stipulae late lineares integerrimae, 

 liberae, sessiles, non foliiformes nec virides, superiores forsan abortivae propter rosulam 

 brevissimam. Spécimen unicum vidi biflorum in herb. Meyeri adraixtum V. oreadi et ne- 

 glectum, repertum aut ad pedem m. Elbrus 9 Jul., aut in m. proximis nigris 5 — 7 Jul., 

 inter 1200 et 1666 hex. V. alpina Jacq. longe dififert: flore magno, calcare brevissimo et 

 stipulis parvis dentiformibus petiolo adnatis. 



y. dagestanica *. Cauliculi subterranei tenuissimi, sed vix annui, longi, ramosi, 

 supraterranei vel laxe foliosi brèves vel dense rosulati et floriferi. Indumentum pl. min. 

 dense pubescens in caule, stipulis, foliorum margine vel lamina superiori, in pedicellis et 

 calyce, non raro etiam in calcare, sed non in capsula; hinc herba vel canescens vel viridis, 

 interdum quaedam folia glabrescunt. Stipulae variae: inferiores lineares acutae basi non 

 attenuatae, sed adnatae petiolo folii, virides vel pallidae, superiores (quandoque in specc. 

 minutis hebetatae) folio suo similes, sed subduplo minores, petiolulatae, lamina oblonga, 

 ovali vel ovata, sed numquam crenata, petiolulus juxta folii basin insertus, inferue non raro 

 denticulo parvo auctus. Folia variae magnitudinis 4 — 1 lin., suborbiculata, ovalia vel ovata, 

 in specc. luxuriantibus 8 lin. longa: 5 lin. lata in petiolis 5 lin., margo fere semper panci- 

 crenatus, rarissime quaedam folia subreniformia ut in ß. Sepala integerrima variant obtusa 

 vel acuta et tune majora fere 4 lin. Flores lutei, interdum extus rosei, post anthesin emar- 

 cidi saepe extus purpurascentes vel subviolacei, intus tamen sordide flavi, ceterura suave- 

 olentes praecipue vespere; flores maximi cum calcare 9 — 10 lin. longi. Calcar saepe cum 

 calyce purpurascens, 3 — 4 lin. petala aequans, sed vidi etiam 4 lin. cum petalis 6 lin; cete- 

 rum plerumque verticaliter descendens, % lin-, rarissime 1 lin. crassum, versus finem non 



