158 



F. J. Ru РЕЕ CHT. 



attenuatum; in floribiis minimis rarissime calcar tantum 2V2 lin. florem aequans, imo in 

 planta alt. 185G hex. lecta 2 lin., unde y. dagestanicam a typica specie non separavi. 

 Capsiilae 3 lin. longae calycem aequantes, supramaturae parietibus valvularum collapsis. 

 Semina straminea, sed perfecte matura pallide fuscescentia % lin. 



Hinc inde copiose in detritu schistoso mobili (numquam porphyrico) locorum celsissi- 

 morum snpraalpinorum Dagestaniam (incl. Tuschetia) cingentium alt. 1780 (rariiis 1856) 

 hex. vel Immilioriim, ad 1540 hex. usque descendens, fortuitu devecta et laete vegetans ad 

 1400 hex. Nunquam in consortio V. oreadis. Floret a fine Junii ad init. Aug, 



S2)ec. Tuschetia: ad limites Chewsuriae circa m. Thebulos, in dehvitate occid. m. 

 Maibtis-tawi alt. 1575 — 1600 hex. inter lapillos mobiles absconditam legi 16 Sept. steri- 

 lem e seminibus recenter enatam, quare saltem biennem esse credo; propter folia orbicu- 

 lata et ovata subintegerrima refert V. Comollia Massarae. Andes Tuschetiae: in ra. Komi- 

 tos -zweri alt. 1715 hex. 4 Aug. legi velutino-pubescentem; vidi quoque in vicino m. Dano 

 alt. c. 1600 hex.; copiose in m. Sadischistawi alt. 1700 hex. et alio loco 1540 hex. 2 Aug. 

 legi indumento partim plantae typicae; copiose quoque legi 29 Jul. in m. Diklo alt. 1700 — 

 1650 hex. ad limites vegetationis caespitosae, in alio loco vicino secus moles glaciales 

 descendit ad 1570 et 1540 hex., ubi 29 et 31 Jul. fl. legi. In m. Bogos copiose inter 

 1600 — 1630 hex., rarissime ad 1665 hex. legi 8 Juli fl. Cauc. orient, supra fontes 

 Djulti-tschai (coufluvio Samurae) in jugo Artschikala, praecipue copiose alt. 1760 hex., 

 sed parcius etiam usque ad cacumen 1856 hex. altum, 19 Jul. legi fl. et 22 Jul. fl. et fr. 

 mat. in ripam fl. Djulti devectam, alt. 1400- — 1420 hex. In ni. Alachun-dagh in summi- 

 tate viae alt. 1780 nisi 1860 hex. 30 Jun. fl. et deflor. legit D. Chodzko. 



Viola oreades M. Bieb. 1819. 



Proxime affinis inter europaeas V. calcarata L. non Semper a nostra dignoscitur 

 calcare longiori (dantur enim lusus calcare 3 et imo 2 lineali), sed Semper gracili sensim 

 attenuato! flexuoso quidem, sed apice recto!; appendices calycis rarius inciso-dentatae, et 

 vix fimbriatae ut saepe in V. oreadi, cujus calcar saepe gracile, sed aequale subrectum 

 et apice paulo inflato curvulum. 



V. oreades M. Bieb. III, p. 167 forte tantum varietas V. altaicae Pallas (N. N. Beitr. 

 1796 VII, 350), depictae 1815 in Bot. Reg. tab. 54 et Bot. Mag. tab. 1776 floribus flavis, 

 sed sponte etiam fl. violaceis obvenientis. V. altaica saepissime folia majora et latiora habet, 

 glabrescentia, numquam dense puberula ut interdum V. oreades, cujus folia maxima (lamina) 

 rarius 6 — 8 lin. longa et ideo similia V. altaicae. Stipulae majores et latiores longe melio- 

 rem praebent characterem, in V. oreadi rarissime obvium. Calcaria V. altaicae saepe variant 

 tenuia, gracilia et tunc 1 lin. ultra appendices prominent, non vero 2 lin. ut interdum in 

 V. oreadi. At specimina Gmeliniana et Stelleriana parvifolia sunt, lamina 3 lineali! Alata- 

 viensia adhuc similiora caucasicis et interdum sat dense pubescunt. V. altaica robustior 



