162 



F. J. RUPEE CHT. 



Polygala major Jacquin. 



Taurica et caiicasica saepe differt a typica austriaca: alis fructus tantum 5 (nec 6) lin. 

 et corollis raro 7 — 8 lin. Semper vero et facile dignoscitur a P. anatolica et affinibus: 

 germine sub anthesi stipite suo 3 — 4 plo breviori, nec non stipite capsulae distinctissimo 

 1 lin longo. 



Ubique in promont. Cauc. et in m. Besclitau alt. 250 — 900 hex. (Meyer n. 886 p. p.), 

 seil, in collibus ad ostium rivuli Kitschmalka alt. 400 hex. 30 Jun. fl. et fr. (Meyer herb! 

 — tantum haec proportiones typicae austriacae offert); Narsan pr. Kislowodsk, flor. (Hofft 

 in herb. Meyer!), et ad fl. Kassaut alt. 733 — 966 hex. 3 Jul. (Meyer mss. I, 19; in herb, 

 deest) Ossetia et Eadscha fl. et defl. (P. major C. Koch. Enum. n. 164 ^ — ■ at quaedam 

 specc. missa excludenda sunt, vide P. vulgarem caucasicam). Borshom ad Cyrum alt. 

 400 — 530 hex. 4 Jun. flor. (Puadde!). Abchasia flor. (Nordmann!). 



Polygala hybrida Dec. réf. 



Saepe confusa cum P. comosa Schk., sed in Caucaso Semper distincta bractea inter- 

 media duplo longiori 2 lin., corollis majoribus 3 — 4 lin., raro coeruleis, caulibus plerum- 

 que robustioribus subpedalibus. P. hybridam eandem apud nos caute olim distinxerunt 

 Meyer et Bunge; eandemque CandoUianam intellegit Boissier, qui pro forma paulo majori 

 P. comosae habet et specie diversam a P. nicaeënsi et P. anatolica. Candollius descripsit 

 1824 e deserto uralensi, puto specc. Eversmanniana e Baschkiria e.o tempore jam in her- 

 bariis diversis servata, quae referunt P. comosam grandifloram robustiorem, insignem foliis 

 basilaribus non linearibus sed «oblongis» i. e. plerumque magnis et multo latioribus, rosu- 

 lam fere P. amarae referentibus, unde Candollius intermediam inter hanc et P. vulgarem 

 dixit et hybridam credidit; constat vero hodie, parentes perhibitos non in Sibiria, neque in 

 Caucaso adesse. Specimina Eversmannianis simillima etiam coram sunt e m. Mugodsharicis 

 fine australi colliculoso subcampestri catenae uralensis. Alae oblongae corolla longiores a 

 Decandollio describuntur; in nostris uralensibus utrisque bracteae intermediae 2 lin. co- 

 rnantes, alae sub anthesi V/^ lin. latae, 3 lin. longae corollam roseam vel coeruleam paulo 

 superantes. 



Plantam ibericam jam a. 1819 Stevenius pro nova specie sibi P. spuria dictam distri- 

 buit, in schedulis monens, a P. vulgari affini distinctam esse germine sessili, nec pedicellato; 

 in Fl. Taur. 1857 n. 186 eodem charactere a P. comosa differre, contra Fl. Ross. Ledebourii 

 repetit. Specc. iberica Steveniana in herb. M. Bieb. et Ledeb. servata docent, eandem 

 speciem esse ac P. hybridam Dec. flor. roseis, et solum diversam foliis inferioribus mino- 

 ribus, ut saepe in sibiricis; germen subsessile quoque Eversmannianis convenit, sed charac- 

 terem nimis variabilem in hac specie et affinibus sistit, qua de re etiam videas Kochii ob- 

 servationem in Deutsch. Flora 1839 sub P. nicaeënsi. 



