Floea Caucasi. 



171 



absconclito. Cane, orient, in m. SchacMagli (Bunge pl. Abich); in editis inter urbes Kn- 

 bam et Schemachiam, Jul. 1796 lect. (M. Bieb. Casp. 1800 p. 173 pro D. plumario dubio, 

 ab ipso 1808 ad D. fragrantem citato, habuit petala incarnata antice ciliato-lacera, bracteas 

 6, caulem semipedalem; in herb, ejus adsunt specc. iVg ped. 1 vel 2 flora e reg. Kurt 

 Bulak). — Cauc. min. Ad pedem m. Sarial(videD.petraeum), alias nuUibi in Oriente (Boiss.). 



Observ. D. bicolor M, Bieb. ß. glabratus, in planitiebus promont. bor. et orientali 

 adjacentibus ad Kumam fl., Jessentuki pr. Pjätigorsk, pr. Madshar, in m. Beschtau et 

 Maschuka, ad Georgiewsk, in campis fl. Terek, pr. Petrowsk et in m. Beschbarmak prove- 

 niens, D. fragranti similis est, sed lamina petalorum tantum crenato-denticulato, bracteis 4 

 abrupte et brève mucronatis, praecipue vero calyce non profonde dentato dilfert. Hujus 

 var, concolor videtur: D. elongatus Meyer e herbidis ad fl. Kumam ait. 350 hex. Jul. lect. 

 floribus albis vel dilutissime roseis subtus concoloribus, nec albis subtus sordide purpureo- 

 viridibus (Boiss.) vel ochroleucis subtus plumbeis (Ledeb.); transcaucasicus recedit calyce 

 brevi, quod cultura non mutatur. D. leptopetalum W. (pomeridianum M. B.) e Caucaso 

 nondum vidi; spécimen ibericum a Ledebourio citatum est D. bicolor M. B. stenopetalus e 

 Pjätigorsk, calyce sub anthesi latiori diversus a D. leptopetalo. 



Dianthus montanus M. Bieb. 1808. 



Sub hac forma utplurimum in Caucasi montibus et subalpinis in conspectum venit, si 

 promontoria Imeretiae excipis. M. Bieberstein D. montanum optime definivit, D. collino 

 W. Kit. ita affinem dixit, ut fere pro varietate illius consideraverit: caule foliisque glabri- 

 usculis, foliis numquam 5~nerviis, floribus approximatis quidem sed non fasciculatis. Typi- 

 cus D. collinus W. Kit. 1802 tab. 38 depictus utique e descriptione data pluribus notis 

 a planta caucasica discedit et tantum in planitie Hungariae crescit, saepissime pube hirta 

 canescit et parviflorus est, flores in fasciculis 2 vel 3 brève pedicellati, purpurei striis radi- 

 antibus 15 et punctis sanguineis in annulum dispositis notati: mirum quod folia semper 

 5-nervia et calyces pallide virentes describantur ; specc. hungarica Rochelii et Willdenowii 

 a. 1804 communicata huic assertioni contradicunt, calyces purpurascentes ostendunt et 

 folia nervis 3 prominulis gaudent; planta bannatica vero glabrescit et folia 5-nervia habet, 

 Willdenowiana subuniflora est, quod utique rarius provenire Waldst. et Kitaibel concedunt. 

 Ex altera parte nunc liquet, flores fasciculatos parvos formae imereticae peculiares esse 

 et indumentum hirtulum subinde in locis Caucasi elevatioribus obvenire; quare non du- 

 bito formas existere intermedias. Si vero D. collinus Ptchb. VI, fig. 739, planta hunga- 

 rica Sadleri! genuinus esset, descriptioni apud W. Kit. maxime conformis, passum ad 

 D. trifasciculatum referens, tune omnino alius subest typus, hucusque maie intellectus. 

 D. montanus mater feracissima videtur non solum D. collini auct., sed etiam D. ruthenici, 

 mosquensis, Fischeri etc. in terra nigra Europae ross. dispersorum, nec non D. dentosi 

 et versicoloris Sibiriae. Dolendum sane, pro D. montano nomen aptius D. caucasici non 



