Floea Caücasi. 



185 



Promoiit. bor. in saxosis pr. Pjätigorsk frequens (M. Bieb. 1808 n. 828, specc. herb, 

 ejus ibid. lecta 1798 flor.), ibid. circa thermas in coUibus calcareis alt. 250 hex. Aug. fl. 

 et fr. (Meyer n. 1866 et herb.), ibid. 18 Jun. flor. (Owerin! Hohen!). 



y. ardonensis*, pedalis vel 9 poll.; fasciculi intraaxillares paucifolii vel déficientes; 

 folia primaria in vivo carnosula, tantum 4 — 6 lin. longa, valde incana, non acerosa, sed 

 manifeste dilatata fere ad lin. usque, lanceolata, nee spathulata ut in S. suflfrutescente. 



Silene sufirutescens M. Bieb. 



Hoc nomine jam fusius descripta in M. B. Casp. 1800, nec non Tableau 1798 p. 58; 

 hinc S. caspia Persoon 1805 nulla prioritate gaudet et immutatio nominis illegitima erat; 

 Persoon tantum p. 115 (edit. 1798) respexit, ubi lapsu calami S. fruticulosa dicitur et 

 genere distinguitur a Cucubalo fruticuloso Pallas. Silene caspia Rchb. pl. crit. III, tab. 263 

 est Speeles diversissima. Planta in herb. Bieberst. asservata aperte adeo affinis est S. supi- 

 nae ß. et -y., ut in dipositione natural! longe ab illa removeri uequeat. Folia saturate viridia 

 spathulata, scabra i. e. papillis minutis sat dense tecta, foliola intraaxillaria pauca; caly- 

 ces floriferi 7 lin., undique dense et brevissime crispulo-villosi, nervis pallidis; capsula 3^4 

 lin. in carpophoro lin. (nec inverse, ut M. Bieb. describit). 



Cauc. orient, subalp. hinc inde ad latera collium lapidosorum inter Kubam et Sche- 

 machiam veterem, fl. Jun. Jul. (M. Bieb. 1798, 1800, 1808 et herb, spécimen flor. lect. 

 1796 in m. Schirwanensibus). Alibi in Caucaso vel Oriente nondum reperta. In litore 

 orient, maris Caspii redit adeo similis, ut specc. fruct. Kareliniana e mont, nebulosis nisi 

 m, peninsulae Mangyschlak non distingui possint aliter, quam quod in substrato calcareo 

 crescant; a. canescens Bunge pl. Lehm, e Novo Alexandroffsk a typica caucasica differt 

 calycibus florif. 4—5 lin. et foliis canescentibus paulo minoribus non curvatis, ß. viridior 

 adhuc magis distat. 



Silene caucasica Boiss. ref. * 



S. Vallesiam cancasicam varietatis instar jam 1837 sejunxit cel. Bunge in catal. horti 

 Dorp. (n. V. citatur Linn. XV, 72 err. typ.), nihilominus Ledebourio 1842 eadem esse vi- 

 debatur; tandem cel. Boissier 1867 indubios dedit characteres e pubescentia herbae non 

 glanduHfera, foliis caulinis brevioribus, floribus brève pedunculatis: pedicello non ultra 2 lin. 

 longo. His addi possent semina duplo minora, minutius granulata, ita ut séries dorsales 5 

 aegre numerari possint; aliae notae variabiles sunt, v. g. calyx sub anthesi angustior, cap- 

 sula (non 4 sed) 5 — 6 lin. exserta (nec inclusa), carpophoro suo longior (nec aequalis). 



Propius accedit ad S. gramineam Visiani Fl. Dalm. III (1852) p. 166, tab. 34 jam 

 édita 1847, in saxosis crescentem, foliis inferioribus fere gramineis caucasica multo angu- 

 stioribus, floribus longepedicellatis, dentibus calycinis acute lanceolatis non marginatis, ut 

 quoque flg. Rchb. 5087 b. (1844 édita) docet, quae nostrae caucasicae similior, tamen ab 



Mémoires de l'Acad. Imp. des sciences, Vllme Serie. 24 



