Flora Caucasi. 



237 



in toto tractu occid. jugi araratici secus limites Turciae in reg. alpina, il. et sem. mat. ß. 

 microspermum semper foliis angastis et longis. In m. Schamboboell prov. Aclialziche ait. 

 1095 — 782 hex. 11 Jul. fl. et sem. mat. legit D. Raclde var. microspermam, pedalem, fo- 

 liis angustis et longis, cyma interdum semel dichotoraa, calyce viridi; idem sed calyce 

 colorato et fol. latioribus in m. Gor Somlia Adshariae fl. et defl. legit Nordmann. 



Cerastium polymorphum. 



Sub hoc titulo omnes conjungo formas in Caucase magno obvias e sectione Cerastio- 

 rum physospermorum, plerumqiie in alpinis editioribus parce obvias, sero florentes et raro 

 semina matura vel fructus perficientes. M. Bieberstein formam subalpinam pro C.alpinoL. 

 habuit, opt. Meyer addidit C. latifolium L. e m. Kasbek, ce! Fenzl priorem pro С. ovato 

 Hoppe correxit, sed ipsas lias species europaeo-alpinas nondum rite expositas esse persua- 

 sum mihi habeo. 



C. latifolium L. 1753 genuinum sive Rauhinianum in Prodr. 1620 descriptum, in 

 alp. Vallesiae, m. Gemmi et circa tliermas Fabarias obvenit. C. latifolium Herb. Burseri jam 

 tempore Linnaei Upsaliae servati, plurimas Baahini ipsius plantas continentis , longe 

 aliud esse ac C. alpinum latifolium lapponicum, refert Wahlenberg 1812, nam eo 

 teste habet folia semper tomentosa e pilis brevibus! densis! rectis! semperque ovali- 

 elliptica, caule nudo unifloro. Hujus loci С. latifolium Breyn in herb. M. Bieb. et 

 Wahlenberg Helv. 1813 praecipue propter verba «folia potius aspera quam subtomentosa 

 ob pubescentiam brevissimam! glandulosam!, pili (respectu C. alpini) crassiusculi articulât! 

 et glandula terminati diflferentiam optimam praebent.» Taie crescit v. g. in alp. Bernensibus 

 m. Gemmi, Grimsel, m. Méri Sabaudiae. Folia quidem variant latitudine, sed superiora 

 basi lata sessilia et saepe insolite magna nomini a C. Bauhino et Linnaeo selecto optime re- 

 spondent, quod Koch 1831 propterea negavit, quia genuinum C. latifolium non habuit, ipsi 

 serins cognitum s. n. C. latifoUum y- grandifolium , cujus flg. apud Sturm 1834. Varietas 

 angustifolia : foliis ovato-lanceolatis coram est e m. Gemmi et Stockhorn (hinc quoque C. 

 latifolium ß. Wahlbg. Helv. videtur), porro e Vallesia: col de Ceilac pr. Guillestre et col 

 de Lechauda loco classico pro С. latifolio ß. Villars 1789 Delph. III, 646: ex hoc loco se- 

 mina maturissima, hucusque nondum descripta, sunt coloris cinnamomei, compressa! 1 lin. 

 in diametro!, testa valde laxa alata! densissime et elegantissime gibberoso - stelhilata, intus 

 ad peripheriam cellularum tabularium anfractuose inscripta. Haec species deest in Caucase; 

 C. latifolium Meyeri quidem valde simile, sed differt indumento e pilis multo tenuioribus 

 foliorum parce glandulosis; forma y]. viscidula vero recedit habitu et bracteis scariosis, in 

 utraque semina adhuc ignota verosimiliter aliam notara dabunt. 



C. Wahlenbergii* sive C. latifolium M. Koch 1831 et plurr. auct., jam Wulfenii 

 1786 in Jacq. I, tab. 20. C. latifolium ß. angustius Wahlbg. Carpat. 1814 propter «folia 

 glandulosa articulato-pilosa!, pilos rectiusculos! strictes! multo crassiores! quam in C. al- 

 pino et grandius! articulâtes, nec non quodam modo lutescentes!, in pedunculis pili glan- 



