♦ 



286 « F. J. Ruprecht, 



Pag. 12. Anemone speciosa Adam! in herb. Willd! ex alpibusCauc. offert flores albos 

 et purpureos male siccatos et est exacte nostra. Cum hac non confundatur A. sibirica Linné 

 herb! quae forma A. narcissiflorae scapo (abortivis pedunculis) hebetato unifloro. 



Pag. 14. Anemone caucasica Willd. herb! pro A. apennina ab Adam acc. e Cauc. 

 Specimeu minime parvulum, sed sat vegetum, foliis ternis 3 — 5 partitis et trifidis, laciniis 

 apice dentatis. 



Pag. 17. Ranunculus oreophilus, vergens ad e. dissectum, sed major, adest in herba- 

 rio Stevenii e Tauria merid. Temirdshi Jaila 2 Jun. 1829 lectus cum fruct. fere maturis, 

 qui exacte conveniunt cum fructibus plantae caucasicae e Narsan (p. 18). R. oreophilus 

 adest quoque in herb. Tournefortii sub n. 2495, sine schedula. 



Pag. 20. Ranunculus oreophilus y. crassifolius forte speciem propriam refert fructi- 

 bus dignoscendam. In herbario Stevenii adest planta in Cauc. orient. 1810 lecta flor. et 

 fruct., olim pro R. nemoroso determinata, sed serius sub R. oreophilo collocata, ex obser- 

 vatione Stevenii «glabritie et carpellis longius uncinatis nonnihil diversa»; inde forte verba 

 Stevenii in Fl. Taurica «de identitate nostri (R. oreophili taurici) cum caucasico haud peni- 

 tus certus sum». Planta memorata fere formam robustiorem R. oreophili y. refert, ha- 

 bitu R. acutilobi. Ab hoc vero differt: foliis minoribus, tantum iVg poll., supra glabris et 

 asperis (nec adpresse pilosis), petalis haud gummoso-splendentibus, pedunculis fructiferis 

 apice costato-sulcatis, receptaculo parcius hirsuto, fere calvo, nec in thoro densissime bar- 

 bato (ut praecipue in R. oreophilo), carpidiis angustioribus, rostro evidentiori uncinato, 

 subpersistente, nec in fructu tabescente ut Semper in R. oreophilo genuino. A R. Baidarae 

 longius distat: caule erecto, foliorum lobis minime distantibus, sinu basali haud aperto, car- 

 pidiis minoribus et angustioribus, rostro basi haud multum dilatato. 



Pag. 21. Ranunculus suaneticus *. Icon nostra tab. I, fig. 3 refert specimina tria 

 descripta. 



Pag. 22. Ranunculus Baidarae *. Tab. II, fig. a — f. Specimina varia descripta. 



Pag. 22. Ranunculus acutidentatus *. Nomen rectius pro erroneo R. acutilobo. Ta- 

 bula III a — с. Spec. e Gunib cum diversitate foUorum et carpidiis quinquies auctis. 



Pag. 25, Ranunculus astrantiaefolius Boiss. minime glaber adest in herb. Stevenii e 

 Chinalug et pascuis alpestribus m. Schachdagh 1810 lectus. 



Pag. 25. Ranunculus dissectus M. B. e numéro plantarum Caucasi excludendus. Planta 

 Stevenii in alp. Cauc. orient, pr, Chinalug 1810 lecta flor. est R. elegans C. Koch et in 

 herb. Stevenii sub R. constantinopolitano dubio adest, ut observatio M. Biebersteiniidevillo- 

 sitate insigni optime conveniat. R. dissectus genuinus in herb. Stevenii tantum adest e m. 

 Tschatyrdagh 1807 et e Jaila supra Alupkam, uterque glabrescens. 



Pag. 26. Ranunculus anemonifolius Dec. Spécimen originale CandoUei examinavi in 

 herb. Tournefortii, ubi sub nom. R. cappadocicus, aconitifolio , flore luteo maximo. Gaulis 

 fere ad basin usque divaricato-hirsutus, uti R. elegans, a quo potissimum differt collo rhi- 



