294 



F. J. Ruprecht, 



his locis ab omni V. colliiia odorata distincta. Pro V. hirta in herb. Limiaei omnino alia 

 adest, forte V. sagittata Soland. ex opinione Smithii. 



Pag. 150. Viola odorata Linné herb.! Tantum 2 specc. florigera adsunt cum schedula 

 J. G. Gmehni, ad amussim congruentîa cum similibus Gmelini in herb. Acad. Petrop.; haec 

 Petropoli lecta fuisse credo ; propter flores odoratos Gmelinus unacum Kraschenninikowio 

 pro V. odorata habuit (conf. R. Fl. Ingr. I, 132), nec pro V. hirta L, quae «inodora» Haec 

 V. odorata Linn. herb, est V. coUiua Bess. sepalis margine dense ciliatis, petalis latera- 

 libus parcissime barbatis , stolonibus nullis, ciliis stipularum apparenter non fimbriatis, 

 longe igitur diversa est a V. odorata genuina. Ut folia aestivalia perfecte evoluta demon- 

 strentur, in herb. Linnaei dictis specc. ad coUum rhizomatis artifex quidam exacte agglu- 

 tinavit petiolos 2, uuum cum lamina cordata, alterum cum lamina ovato - oblonga , quae 

 folia meo sensu Campanulae glomeratae sunt. 



Pag. 152. Viola sarmentosa Steven herb, «e nemoribus Kisichi rarior 1805» est V. 

 Besseri florens et eadem sarmentis longis, in axillâ foliorum fructifera. 



Pag. 154. Viola sylvatica in herb. Stevenii adest e prov. Kisichi Iberiae pr. Wakiri 

 in rupibus sub umbra fruticum, Jun. 1804 fr. Forma parvifojia (non V. rupestris aut V. 

 flavicornis Sm.) lecta a Stev. in nemoribus ad fl. Aragwi, Aprili 1804. 



Pag. 155. Viola canina Linné herb, nequaquam est V. sylvatica, sed forma lucorum 

 Rchb. (3 exempl. flor.) et V. rupestris (3 exempl. flor.). V. montana Linné herb, glaberrima 

 est (hinc nequaquam V. persicifolia aut V. elatior), stipulis maximis: ad ly^ poll. longis, 

 3 lin. latis; stipulae, sepala et petala uredine juvenili striato-lineolata; flores 8 lin., sepalis 

 duplo longiores; schedula deest ut in plurimis plantis herb. Linnaeani. 



Pag. 157. Viola minuta M. В. а. typica Tab. VI, flg. 2, a, a specimina 2 ex herb. 

 M. Bieb. — ß. Meyeriana tab. VI, flg. 2 ß. ex herb. Meyer. In herb. Stevenii inveni 3 specc. 

 flor. V. minutae M. B. typicae «e summo monte Kasbek», ab Adamo; unum offert calcaria 

 solito longiora petala adaequantia, ita ut a var. y. dagestanica tantum différât foliis viridibus 

 apparenter glabris et minutis. 



Pag. 159. Viola grandiflora Linné herb, spécimen completum et frustulum apparenter 

 ejusdem spqciei. Gaulis fere ad 4 poll. usque foliatus; stipulae % poll. longae, digitato- 

 pinnatifidae; flores 1 — V/^ poll. lutei; calcaria tenuia subrecta 2 lineas ultra appendices 

 sepalorum prominent. Vix V. altaica erit. 



Pag. 160. Viola oreades. In herb. Stevenii adest a Szovitsio lecta in m.Satzvero ver- 

 sus cacumen alt. 1100 — 1200 hex.; tantum flaviflora, sed duplex: a. foliis angustioribus 

 typicis; ß. fol. inferioribus late ovatis glabris cum stipulis lineari- spath ulatis subintegris, 

 sed cauliculi versus apicem aperte transeunt in a. magis pubescentem. 



Pag. 160. Viola orthoceras. In herbidis subhumidis m. Adshariae alt. 850 — 950 hex 

 Jul. legit Szovits, «radice repente» (Hb. Steven). 



Pag. 161. Polygala supina, Polygala pontica supina myrtifolia flore coeruleo Tournef. 



