JSumerus constans nutaiionis. 



129 



sima est, modo adhibeantur taies observationes, quai es recentiori aetate si- 

 cut in aliis speculis primariis, ita etiam in Dorpatensi institutae sunt. Nam 

 error probabilis ascensionis rectae Polaris , quae ex binis culminationibus 

 oppositis circulo meridiano Dorpatensi observatis deducitur , proxime est 

 — 0 ',5 temporis, seu 0",2 arcus pro loco stellae. Sequitur taies ascensiones 

 idem valere, quod distantiae zenitliales, in quibus error probabilis singuli 

 diei idem sit =i 0 ",2. Quod si vero observatae ascensiones rectae non ab 

 uno eodemque astronomo observante sunt profectae, sed a duobus vel plu- 

 ribus, tum constantes quaedam sunt respiciendae difFerentiae inter ascensio- 

 nes rectas diversae originis. Ita paulo infra probabilur ascensiones rectas 

 stellae polaris a cl. Struve et Preuss eodem instrumente constitutas 0",8 

 temporis inter se discrepasse. Majores etiam difFerentiae fortasse locum ba- 

 bere possunt , si ascensiones rectae inter se comparantur per varia instru- 

 menta constitutae. Quae videntur caussae fuisse, quare cl. de Lindenau 

 nutationem minus angustis limitibus definiverit, quam pro magno observa- 

 tionum numéro exspectare licebat. 



Cl. Brin kl ey in dissertatione de parallaxibus aberrationibusque stella- 

 rum inerrantium et de numéro constante nutationis [Vhil. Transact. pro 

 anno 1821 P. H. p. 327) ex observationibus decem stellarum, quas ab anno 

 1809 ad annum 18^ usque, prope maxima nutationis in dedinationes mo- 

 menta, circulo verticali diametri octo pedum in spécula Dubliniensi insti- 

 tuerat, comparatis ad eas, quas annis a 1818 ad 1820 eodem instituit instru- 

 mente, circa opposita nutationis maxima momenta, valorem numeri nuta- 

 tionis constantis deduxit, motu proprio stellarum suppositO;, qualis ex com- 

 paratione declinationum Bradleii a cl. Bessel in Fundamentis astronomiae 

 datarum, cum iis, quas ipse observavit, sequitur. Qui nutationis valor, cum 

 observationes dimidium tantum nodorum orbis lunaris circuitum amplectan- 

 tur, erroribus obnoxius est ex suppositis motibus propriis stellarum. Qua de 

 caussa ipse Brinkley neque h anc nutationem absolutam judicavit, neque satis 



