136 



P E T E R s 



cundum Preuss vero —w-^-w. Indicetur deinde observata ascensio recta 

 stellae polaris per a, et ascensio tabularis per a-\-n, denique sint a, b, c 

 numeri in x, y, z multiplicandi , ut variationes ascensionis rectae ex his 

 pendentes exprimantur. Hoc modo jam unaquaeque ascensio recta a cl. 

 Struve observata offert aequationem: 



ax-{-by-\-czztv-]-w-\-n — 0, 

 observationes Preussii vero dant aequationes formae: 



ax b y -\~ c z zt V -\- w -\- w' n ~ 0. 

 Es formulis Besselii ad calculum nutationis inservientibuS;, Astron. 

 Nachr. 3k, 83, sequitur, si d"MSO (1 -^i) = 8",97707 -f a; ponimus, ad- 

 bibita obliquitate ecliptices pro 1830, quae est média proxime epocha ob- 

 servationum Dorpatensium : 



a— — 0,1 14^ Sin Q —[0,04962 Sin Q Sin a + 0,06667 Cos Q Gosa] tgd 

 , + 0,001^1- Sin2 Q +[0,00060Sin2 Q Sin a-f 0,00065 Go82 Q Cosa] tgd 

 — 0,00 U Sin 2 C —[0,00060 Sin 2 C Sina + 0,00065 Cos 2 C Cos a] tgÔ 

 + 0,0182 Sin 2 O + [0.00789 Sin 2 O Sin a + 0,00860 Gos 2 O Cos a] tgd 

 In qua formula ce et sunt média stellae ascensio et declinatio, Q 

 longitudo média nodi ascendentis orbitae lunaris , O et C verae Solis et 

 Lunae longitudines. 



Tabulae auxiliarcs I ad III ad valores bujus formulae calcuîandas inser- 

 viunt. Tabula I partem a Q pendentem exhibet pro singulo quoque lon- 

 gitudinis nodi gradu, in qua calculanda « et d taies supposui, quales pro cuj us- 

 vis longitudinis epocha valebant. Tabula II valores exhibet membrorum a lon- 

 gitudine Solis pendentium, ad annum 1820 calculâtes pro singulis longitu- 

 dinis gradibus, adjectis variationibus annuis. Tabula III denique membra 

 continet ex longitudine Lunae ipsius pendentia pro dénis gradibus. Si quan- 

 titates ex tabulis I ad III depromtae per [Q], [O]^ [C] indicantur , erit 

 a = [Q] + [0]-f[C]. 



