Numerus constans nutatlonis. 139 



ipsorum ~0 esse debere, cum omnibus aequationibus insit incognita iv, 

 quae coefficientem ubique eundem — 1 habeat. Calculus vero pro o dédit 

 — 0 ",06. Summa vero quadratorum differentiarum superstitum ipsarum, 

 quales in cohimna postrema tabulae V exbibentui', prédit 322^,87, quae ex 

 ipsis aequationibus et ex quantitatibus per eas cognitis ~ 323,i5 esse de- 

 buisset. Discrimen est tam minutum, ut calculus hoc respectu nil deside- 

 randum relinquere videatur. 



Si differentias superstites accuratius inspicimus^ per plures dies insequen- 

 tes non raro ejusdem videntur signi. Hic animadvertendum est^ quamvis cul- 

 minationem plerumque in tribus ascensionibus rectis calculandis in usum 

 vocatam esse, unde sequitur errorem culminationis cujusque très ascensio- 

 nes rectas insequentes simili sensu afficere. Praeterea vero animadverti 

 debetj fortasse caussas incognitas aliquas suo sensu per plures valuisse dies, 

 praesertim si ex actione atmosphaerica per plures dies constanti pendebant. 



Quamquam observationes clarissimorum virorum Struve et Preuss 

 per idem instrumentum et aequali cura sunt perfectae , nullo tam en jure 

 utrique observanti eandem observandi praecisionem tribuimus. Partim banc 

 ob caussam, partim vero ut cognoscatur quam certo nutatio possit determi- 

 nari ex singulis seriebus, nodorum periodum non integram amplectentibus, 

 novos incepi calculos, quibus et cl. Struvii et Preussii observationes 

 seorsim tractarem. Errores qui ex eo^ quod singulae séries partem tantum 

 periodi nodorum amplectuntur, prodeunt in nutationes cognitas , signi de- 

 bent esse oppositi. Nam coefficientes nutationis pro série Struviana a 

 signo — per 0 ad -j- transeunt, contra vero in série Preussiana a signe 

 -f- per 0 ad — . 



Cl. Struvii sunt ex annis 1822 ad 1826;, 249 ascensiones rectae stel- 

 lae polariSj ex quibus per methodum quadratorum minimorum aequationes 

 finales prodeunt hae: 



