I 



ISumerus constans nuiaiionis. 145 



Errores lii medii loties signum mutant, ut absque calcule jam perspi- 

 clatur, correctlonem motus proprii nil fere valere ad eos niinuendos. Ni- 

 hilominus ex duodecim ilHs valorlbus très quantitates novas quaesivi, qua- 

 rum duae p et /j' sunt emendationes ad w et w -j- w adhibendae , tertia 

 vero q motum annuum ascensionis rectae stellae polaris superstitem in- 

 dicat. Prodierunt : 



p =1 - o!blîi84 J - 



// — — 0,06669 > in tempore. 



q —-f 0,01375 ) 



In praecedenti disquisitione de numéro nutationis constante , theoria 



nutationis ea supposita est, quam Besselius in Fundamentis astronomiae 



p. 125 et in Astr. Nachr. Nr. 3^ et 83 proposuit. Siipervacaneum fortasse 



videbitur formulas nutationis denuo enucleari, quas magnus ille astrono- 



mus jam perscrutatus est; at vero bic animadvertendum est, formulas 



Besselianas enucleatas esse pro statu astronomiae practicae, qui tum tem- 



poris locum habebat. Nemo infitiabitur , novissimis denumi temporibus 



praecisionem observationum astronomicarum egregie processisse; unde sequi- 



tur membra nonnulla aequationum , quae antebac jure negligi poterant, 



hodie respicicnda esse. Hoc impriniis valet de mcmbris nutationis bucus- 



que neglectis, quae ex sinibus et cosinibus anomaliae Solis pendent, cum 



ex disquisitione sequenti prodeat, ea ejusdem ordinis esse cum errore pro- 



babili singulae observationis a cl. Struvio per instrumentum in primo 



verticali situm institutae. Quae membra neglecta , cum proxime ejusdem 



formae sint, ac effectus aberrationis et parallaxeos, in bis ipsis ex observa- 



tionibus deducendis errores non prorsus contemnendos provocant. Ilaec 



fuit caussa, cur formulas nutationis plenius dcduxerim, quam bucusque 



factum sit. Jam exponam , quaenam membra formulis antebac usitatis adji- 



cienda duxerim, trabens fimdamenta bujus disquisitionis ex cl. Poissonii 



* 



