180 



P h: T E R s 



unde deducimus aequationem: 



c ::::: Sec 5 (Gos a Gos <9 ^ z — Sîna/^j)SinO 

 — Sec b (Sln a Jz ■\- Gos a Gos^ Ay) GosQ. 



Yalor hic superiori collatus, si — ^"'IZ'i—f et 0"610 — g, dat: 



. ySin a + g Cos a Cose p ^ 



^ ^ — " Sin a* + Cos a* Cosô^ ^> 



. fCos aCosO ~- g Sina ^ ç 



Sin -|- Cos a-' Cos «2 



seu duobus angulis auxiliaribus 97 et a introductis^ pro quibus: 

 Gotg a Gos^ — Gotg rj, ^ — Gotg o : 



J '-' bina bina 



J Z — — Jy . Gotg (a -}- 1]). 



Si in bas formulas numericos valores quantitatum a, 5, â. J', g intro- 

 ducimus, prodit: 



— 0"01587 

 = — 0,OU89: 



ex quo jam sequitur, ad valores constantis aberrationis et parallaxeos 

 correctiones -|-0"01587 et -|-0"0H89 esse addendas, ut tum complexui 

 observation um , tum perfectiori nutationis theoriae recte respondeant. Ita 

 jam prodeunt: 



numerus constans aberrationis ir: 20'%0960 -f- 0"01587 rr: 20'%251i'7, 

 parallaxis stellae polaris =1 0''^60^^7 + 0"0ll89 = 0"17236. 



Reliquae quantitates, ex resolutione aequationum finalium deductae, im- 

 mutatae manent. 



Ex ascensionibus rectis stellae polaris^ Dorpati observatis, primo loco 

 enucleavimus nutationis numerum constantem. Reliquae quatuor quantitates 

 deductae sunt: diflferentia constans inter ascensiones rectas a cl. Struve et 



