JSumerus constans nutationis. 



187 



Cl. Lundalius raotum proprium stellae polaris non inter incognitas 

 recepit, sed talem supposuit, qualem cl. Bessel détermina vit; postea vero 

 ex erroribus superstitibus deduxit mediam correctioncm motus proprii annui 

 stellae polaris in declinatione -f-0"002591, cum errore probabili 0"00't20G. 

 Qui valor tam exiguus est, ut motus proprius jure inter incognitas neglec- 

 tus videatur. 



At vero valores, quos cl. Lundalius invenit et aberrationis et paral- 

 laxeos, correctiunculam poscunt ex neglcctis membris nutationis^ a Q- — r 

 et Q-|^ jTpendentibus, petendam. Quae mcnibra ita in declinationem labu- 

 larem agunt, ut ipsi addenda sit quantitas: 

 ^ 5 — -|- 0"0508 Gos a Sin(0 — T) 



— 0 , 0085 Gos a Sin (G -I- -h 0"0093 Sin « Gos ( Q f 

 — _|_ 0,0094 SinO-h 0,0569 GosQ, 

 in qua formula a, ô, F accipiunt valores anno 1830 respondentes. 



Si jam quaeruntur aberratio et parallaxis z/ et J z taies, uf decli- 

 nationes quantitate mutent: ad ipsam aberrationem et parallaxin, quas 

 invenit cl. Lundalius sunt jam correctiones adbibendae — z/ j et — J z. 



Jam valet acquatio: 

 J d ~ ( — Sin a S'md CosO Az -f- Gos 5 'Smd Az — Gos a Sin 5 z/ j) Sin Q 

 "4- (Sin cf Sin 5 Gos<9 Ay — Gos 5 Siné? Jy — ■ Gosa Sin5 z/c'jGosO. 

 unde, posito 0,009?t~y^' et 0,0569 ~g^' et adhibitis tribus angulis auxilia 

 ribus e, ^, o, qui per formulas determinantur: 



sequitur : 



■' '-' bin a Los a bmS ' 



J Z — A y .tS{^ -\- o) =—0,05803. 



