Il 



J. Th. Steuve, 



spécimen approbavero. Quem viram dignissimum infelici quodain verbo olim a 

 me oifens и m esse eo magis etiamnunc aegre fero, quod eodem іПо tempore jam tot 

 tautisque casibus undique obrutuin eum fuisse postea comperi. Utinam haec mea 

 qualiscunque cura Postliomericorum poetae impensa virum liunc de epicis Graecis 

 eximie meritum permoveat, ut denuo Quint um suuin perlustret et novam lucem 

 multis locis nondum persanatis offerat. 



De subsidiis literariis, quibus in bac commentatione conscribenda usus sum, 

 dixi iu ipso exordio; niliil gravions momeiïti mihi ad manus erat praeter utram- 

 que Koeclilyi editionem, atque rêvera valde est dolendum, collationem optimi 

 codicis Neapolitani. literis II F. 10 insigniti, quam usque ad lib. III v. 426 factam 

 G. Wolffius in Annal. Antiq. 1851 № 51 sq. primus edidit, unde in editionis suae 

 alterius Praefat. p. XYIII — XXY transferendam ciu'avit Koechly, nondum esse abso- 

 lutam; quo magis in votis est, ut liunc fonteni mox aliquis adeat et, quid inde 

 boni fructus liauriendum sit, cum viris doctis communicet. 



Quam Tu autem, mi Naueki, sententiani de bac commentatione mea scriptam 

 tradidisti Academiae Petropolitanae mense Septembri anni proximi posteaque typis 

 excudendam curasti in Relationibus (Bulletins) Academiae T. Y, p. 476 — 492 (= 

 Mélanges Gréco-Romains T. II, p. 376 — 398), ea quum propter singularem Tuain 

 in me lmmanitatem maximo me cuniulavit gaudio, tum ob multa subtiliter atque 

 acute a Te monita non levé mihi fuit ulterius inquirendi incitamentum. Itaque 

 permittas quaeso, ut data hac occasione de nonnullis locis, ubi Tibi assentiri 

 nequeo, vel pristinam sententiam meam novis subsidiis firmem, vel novam expro- 

 inam, iisque aliquot animadversiones addam, quas in literis ad me datis mecum 

 communicasti. 



Ad p. 3 recte moues, Apollonium rerum Caricarum auctorem notissimum 

 illum Aphrodisiensem esse, ej usque operis satis ampli fragmenta collecta a Muel- 

 lero Fragm. Hist. Gr. IY, p. 310— 312. quibus addi possit notitia servata a Schol. 

 Oribas. ed. Bussem. et Daremb. Yol. IV, p. 532. — Quod ego p. 4 sq. de consensu 

 inter Quintum et Yirgilium in Trojae eversione narranda couspicuo locutus sum, 

 Tu 1. 1. p. 481/382 vix Te credere posse dicis, Quintum, si alterum Aeneidis librum 

 uovisset, tam insulse expositurum fuisse dolum Sinonis XII, 360 sqq. Equidem 

 nunc ETte/ö, hoc unuiu addens, simplicitatis Homericae ubique studiosissimum esse 

 poetam Smyrnaeum. Quid igitur mirum, quod in describendo dolo Sinonis recessit 

 a Yirgilio, qui in hac narratione data opéra diutius substitisse videtur, fortasse ut 

 civibus suis famosae astutiae Graecae luculentum exemplum jam antiquissimis 

 temporibus obvium ante oculos poneret; cf. Juv. Sat. III, 73 sq. et quos locos affert 

 Baehrius Hist. Lit. Rom. T. IL § 327 a. 5? — Ad p. 8 recte Tu adnotas p. 482/385, 

 lectionem cod. Monac. 1, 9 wo îu^ôv іафеѵ non librarii alicujus correctionem esse, 

 ex tertio Iliadis versu illatam, sed ipsius Quinti verba, cujus indolem singulare 



