Novae curae in Quinti Smtrnaei Posthomerica. VII 



v. 57 statuentla. Etenini quemadniodum in describendis singulis aequabilitas desi- 

 derat terrißcum supercilium COlljuilgi CUïïl suavi risu, pariter ac dulces (ïjjLspdsvTeç) 

 oculi Cum radiis solis (cf. VII, 362 de Maitis OCUÜS б^ата jxappiat.'pouo4v іаоѵ nrupi), 



et gratia juncta est roborù sic ne potest quidem conjungi illud participinm ^ыЬібш 

 cum dboç, quum apnd Quintuin quidem non adhibeatur nisi de hominibus (cf. loci 

 a КоесЫуо laudati), semel etiam de pardalibus X, 182. — Ad p. 46. De IX, 362 

 loquens Tu quoque (p. 486/390) aliquid excidisse suspicaris, non vero post sed ante 

 nunc versum, quia niniis sit obscuruin, quo trahi debeant verba та \&v — та 8s. 

 Nec tarnen equidem facere possuni, quin integritatem Imjus loci defendere stu- 

 deam. Apud Sophoclem sane in Plülocteta fabula héros ille claudicans herbas sibi 

 salubres conquirit, apud Quintum vero aliéna tantum ope incedere potest (cf. quae 

 paulo post aunotavi ad v. 399); itaque, quuni solus sit, in antro procumbens telis 

 suis aves Agit, partemque praedae (та jw'v) dentibus dilaniat (хате'Затсте), ut famem 

 expleat, partein (та Sé) ad curandum vulnus suum adliibet. Nuin autem revera 

 «portentosum» est, carnem recentem vulneri impositam esse ab infelici, cui nulla 

 alia remédia ad manus esseut? Nonne etiam nostris temporibus pedes manusque 

 vulneribus diuturnis laborantes in corpora animalium recens caesorum inferri 

 (balnea animalia), vel cataplasmata recentis carnis iis imponi medici jubent? — 

 Ad p. 47. P. 489/394 adnotas, X, 28 pro tzoxX 8-rjptv, quod in Tcs'pt Sïipov corrigen- 

 dum suasi, fortasse scribendum esse itaXa Sïjpôv, ipse tarnen concedis Tuam emen- 

 dationem, quam saue tuetur usus Uumtianus, longius mea distare a literarum 

 ductibus. Altero autem loco XIV, 64: 



oç 8' от' алоо[і£ѵосас Ьі ахаріатою ЪгСк<іоат\^ 

 иатрі^ 1г\ [іета 8тг)р0ѵ оьтсос^ор.© ѵо t, trt сраѵесі], 



ubi pariter ^аХа Зт]?6ѵ legendum putas, equidem crediderim іхета s^cv (post longum 

 tempus) conjungi posse cum <pavsnq, coll. I, 392. II, 100, 573. VII, 525, quibus locis 



ou [хета 8т]рбѵ extat = non ita multo posi. Neqiie eniin COpillari potest CUin атсоіх°- 



its'vo««, ut vult Koechly Emendd. p. 260, quum non sit diu; cf. Spitzn. Obss. p. 319. 

 Et ipsum quoque ётсеихсцбѵокп, qnod Àld. praebet quodque etiam Spitznero non 

 displicuit, retinendum nunc arbitror. Quemadinoduin enim ejusdem libri v. 308 

 Neoptolemus patrem invocat: 



XkÜtl, 7іаТ£р, <7£0 TCatSo; £7Г£иХ°^ е ' ѵ0 '°> 



et Alcimedes VI, 558: 



7]>c£ 8' £7i:£u^apL£voç 8y]iov èç <puXo7Uv aiViqv 

 аф£ѵ8оѵті аХ^сѵоЕѵта Xftov 



ita ut utroque loco hoc verbum absolute dictum sit de precibus ad deos vel heroem 

 conversis, sic etiam nostro loco precantibus, postquam per mare vagati sunt, post 

 longum tempus patria apparet, et laeti navigantes manus ad eam protendunt. 



