4 



J. Th. Steuve, 



locis optime concludere possumus, quam textus Homerici formam ante oculos habuerit. 

 Sic Koechly ipse consentit, Quinti verba XIII, 394 xotXXoç iSôv àpt8T]Xov hà |tcpoç aù/evi 

 xüpaat monstrare, II. ХХШ, 821 lectionem aliquot codicum àxoxiqv «a Quinto non solum 

 cognitam, sed etiam expressam esse». Lib. I, 37 Quintus comparationem expressit П. ѴШ, 

 555 sqq. et legisse eum quoque in exemplari suo Homeri versus 557 sq., quos obelo no- 

 taverant Zenodotus et Aristophanes, probabilé est, non autem illum locum cum altero 

 П. XVI, 299 sq. conjunctum imitari. Denique verba ôfù хехХтгр/м; apud Nostrum V, 436 

 et I, 198 aperte sumpta sunt ex П. XXII, 141, ubi nunc quidem legitur o'gù XeXYjxwç, unus 

 autem Parisinus illam lectionem offert, cf. Spitzn. ad L 1. 



Semper autem ad eam sententiam redeo, ut Posthomerica haec conscripta esse dicam 

 a poeta, lacunam ut expleret inter Iliadem et Odysseam conspicuam, quum carmina cy- 

 clica praeter epitomas quasdam omnino interiissent. Quem finem propositum ut asseque- 

 retur, poeta diligentissime utrumque carmen Homericum pertractaverat ita, ut dictionis 

 Homericae peritissimus esset. Quamquam sane haec utriusque dictionis similitudo valde 

 est speciosa; subtiliora enim, quae in Homerico dicendi génère insunt, aciem effugerant 

 Quinti, qui de sola superficie hauriebat. Praeterea in repetita Homeri lectione Noster omnia 

 accurate sibi notaverat, quae et in Iliade et in Odyssea de rebus post mortem Hectoris 

 usque ad profectionem Achaeorum gestis narrantur, ut, quantum fieri possët, omnibus in 

 rebus Posthomerica congruerent cum utroque opère. 



In iis, quae de Virgilio a Quinto lecto in Part. П disputavi, omnino dissentio a 

 Koechlyo, qui in Prolegg. Ed. I, p. XXVI scribit: «De poetis Latinis breviter dici potest. 

 Nihil ex eorum lectione, sive res spectes sive narrandi rationem et artem, profecisse 

 Quintum optime docet libri duodecimi cum secundo Aeneidis comparatio. Nihil dubito, 

 quin eos plane ignoraverit». Quotiescunque hanc quaestionem mente voluto et quid ad 

 defendendam quidve ad refutandam meam sententiam possit afferri, perpendo, in ea sub- 

 sisto cogitatione, parum esse probabilé, poetam quarti seculi p. Chr. п., qui Romanum 

 habeat nomen , Romani imperii magnificentiam ac splendorem diserte laudet verbis Calchan- 

 tis XIII, 336 sqq.: 



tÔv -/ар 'З&асратсѵ еатс Ï£<5v içixubù ßcuXifj 



0t)[jt.ßptv sV eùpupss'ipov obre Eâv'ïoco [хоХоѵта 



T&ufspisv espov аати хаі, ^стао^леѵоісчѵ аутг]т0ѵ 



аѵ^ритсоц , aùxôv Si тссХи<77і:£р;гаач ßpoTofo-t 



xotpavsetv іу, той 8е-уеѵо? [летотсса^еѵ àvaHstv 



а^рц in àvToXt'ï)v те xai аха^а'тои Sûatv r\oüq' 

 poetam denique Posthomericorum ignorasse Aeneidem Virgilii, quae certe illis temporibus 

 in scholis multum lectitabatur. Immo vero, quum ex manca notitia, quae quarto seculo 

 de veteribus carminibus cyclicis erat, hoc conjicere liceat, poetam nostrum aut omnino 

 non novisse ea, aut solam epitomen eorum, recte mihi videor alium auetorem quaerere, 

 quem disertius et accuratius singula exponentem, quae Homerus paucis tantum versibus 



