Novae cueae in Quinti Smyenaei Posthomeeica. 



5 



adumbraverat , Quintus non anxie expresserit, sed ea übertäte, qua summum quoque epi- 

 cum imitari solet. Koechly Praef. Ed. II, p. XIII recte monet eam imitationem, quam 

 in singulis versibus detexisse mihi viderer, speciosam esse; si tarnen totam rei enarrandae 

 oeconomiam spectamus, in multis sane Noster cumVirgilio conspirât; qua de causa etiam- 

 nunc in sententia persevero Part. II, p. 34 jam pronuntiata, «Quinto ante oculos versatum 

 esse vel ipsum Virgilium vel eum quem in his maxime secutus est poeta Romanus». Ut 

 aliquot exempla addam, Quintus consentit cum Virgilio in ordinanda narratione de equo 

 ligneo (vid. Part. II, p. 9), in describenda testudine (1. 1. p. 13, cf. Tychs. ad XI, 358), 

 in Coroebi juvenis morte (1. 1. p. 44), in Helenae culpa minuenda (1. 1. p. 59 sq.), in nar- 

 ratione de Aeolo ventisque ejus (1. 1. p. 81). Et ipsi Koechlyo aliquando similitudo utri- 

 usque poetae se obtulit; scribit enim in adnotatione ad XIII, 160, ubi suspicatur ante 

 v. 155 longiorem esse lacunam, quibus versibus ad describendam in Priami aedibus cae- 

 dem via pararetur: «Äuget suspicion em; quod quae v. 155 sq. de lapidibus jaciendis me- 

 morantur, vix apte intelligi possunt, nisi de Trojanis desuper hoc modo regis domum de- 

 fendentibus. Virgiliana afferre nolo, quoniam haec a Quinto expressa esse vix demon- 

 strari queat». 



Quam opinionem sub finem disputationis meae (Part. II, p. 84) proposueram, in usum 

 juventutis studiosae conscriptum fuisse hoc opus a Quinto, eam haud improbabilem esse 

 libenter concedit Koechly Praef. Ed. II, p. XVI; «quum tarnen omni careat certo funda- 

 mento, ad judicandam poematis indolem excusandamve exilitatem» ea uti dubitat. Si porro 

 ibidem dixi: «Ut enim constat Homeri carmina in ludis GraeGorum ac Romanorum lecti- 

 tata fuisse, ita jam mature fuerunt, qui Posthomerica persequerentur» — haec postrema 

 verba sane facile aliquem in eam opinionem induçere potuerunt, ut cogitasse me crederet 

 de nescio quibus poetis epicis, qui serioribus Graeciae temporibus res Trojanas celebra- 

 vissent, dum hoc potius indicare volui, praeter Diadem et Odysseam jam mature in scholis 

 Posthomerica quoque pueris tradita fuisse, nisus verbis Photii Bibl. Cod. 239, p. 319 

 Bekk.: "kéym Ы (TIpo'xXoç) той Itcocoü.xuxXcu та 7с<у.тг)'[лата Зіаочо^тоа xat, атсоиЗа'^гтас 

 toFç rco^Xotç où^ outo Stà ttqv àpexiqv Scà tï]v àxoXou'Stav twv èv aùxô тсрау^атмѵ, cf. 

 Welck. Cycl. ер. I, p. 31. Romanos aureo literarum aevo et postea quoque res cycli Tro- 

 jani multum tractavisse plurimi loci veterum nos docent. Sic M. Furium Bibaculum Cre- 

 monensem composuisse Aethiopidem tradunt interprètes ad Hör. Sat. I, 10, 36. Telephus 

 inter vina narrât «pugnata sacro bella sub Ilio» apud poetam Venusinum Carm. III, 19, 4. 

 С. Julius Hyginus scripserat de familiis Trojanis teste Servio ad Virg. Aen. V, 389. Juve- 

 nalis Sat. I, 163 percussum Achillem h. e. Carmen de caede Achillis commendat, ut poe- 

 seos genus, quod nemini sit grave. Martialis IV, 29 Amazonidem commémorât Domitii 

 Marsi, in qua cyclicum Carmen expressum esse putat Welck. Cycl. ер. I, p. 319. Sueto- 

 nius Vit. Neron. c. 39 tradit hunc imperatorem Nauplii mala cantitasse. Adde locos a 

 Dausquejo laudatos in Adnot. ad Q. Calabrum p. 3 sq. 



Antequam vero ad ipsos poetae versus accedam librorum ex ordine recensendos, pau- 



