12 J. Th. Sïeuve, 



renda, aut inscio elapsa, ut unicum hujus gëneris, quod ex Nostro profert Spitznerus (1. 1.) 

 III, 125 sqq.: 



VYJTOS, TC6K ETI COÎCIV EV C]X\L<XGl Nr]p7]lV7]V 



сфеі iv азаѵатсіеі Atôç тоті 8го'|л.ат' l'oùaavj 

 7] ers тсаро; X'jSa'.vs xai cpi'Xcv E§paxsv uia; 

 'H [J-c/ya vsixsicuea tcoXugïsve'oç Awç и ta 



HOY] OXY])(î[Jt.£VÏ). 



Hoc Iüco vis repetitionis imminuitur, quum majore incisione narrationis in fine v. 127, 

 tum eo quod in fine v. 128 oratio non insistit. Idem valet de II, 75. IL V, 358. X, 116. 

 Itaque tametsi non amplius in sententia pertnaneo, quam in Emendd. et Obss. p. 35 pro- 

 tuli, v. 370 interpolatum esse, qua in sententia praeiverant Pauwius, Carolus Struve 

 (Progr. VII, p. 4. Opp. sel. T. I, p. 10) et Lehrsius, tarnen vel hune vel antecedentem 

 versum supervacaneum esse credo, utrumque vero ab ipso poeta profectum, cujus dupli- 

 cem recensionem hoc loco agnoscam. 



Multo difficilior est quaestio de V. 389 libi i primi, quem pari modo jam tum pro 

 subditivo habui. Describitur lieroicus viraginis habitus bis versibus (387 sqq.): 

 'äepjj.ö S' аі|і.аті ттар-хаѵ fSsusTO, "уиГа S' ІХасрра 

 ëtcXet b7C£(7C7upi.svYi^ • хофіатс^ S' où 8ар.ѵато ïu^-ôv 

 атрс^лоѵ, аХХ' а§а[хаѵто^ è'^sv jjlevoç ■ eiaéxi ^а? i*.tv 

 cuvsxa [xcîpa tcotî хлеіѵоѵ отриѵоиа' A/iXïja 

 Aie a ХиурѴ] jeu'SaivEv, атсбтсро^і §' sonrpfa 

 /оі^т]; yjjScâciGXEV dXfôpiov, cuvëx' ejj.eXXe 

 хеи'ргр où ^sxà Sï]pôv ut: 1 Aiaxi'Sao уі^гоаі 



Profecto sententia, quam Koechly praebet in Ed. I scribens: 



siasTi -{dç [x'.v 



* * Â/'.Xïja тссті, хХитсѵ отрііѵсиа-а 

 AiVa Хиурт; xu'SatVEV, 



in Ed. II: eicje'ti Y a ? I й7 



* * 7С0ТІ. Sfov Етсотриѵоиа' Â/iX^a 

 A l'a a Хиуртг) xûSaivsv, 



per se bona est et commendabilis; verum quomodo explicanda sunt verba illa prima cîjvsxa 

 [лоіра, quae tacite suppressit Koechly? Unde illa in textum irrepserunt? An hoc loco ma- 

 nu m emendatricem agtioscamus alicujus librarii, cui verba sicjstï *уар jjliv Аісга Хиурт] xu- 

 Saivsv amplificanda videbantur in hune fere môdum: 



ouvsxa Mcfpa 



[voXejjle'oç] tôoti xXsivèv e'tcctûu'vouc-' A^cXïja 



Eiffs'Ti juv xûSaivsv? 



Saepius apud Quintum in fine versus occurrunt verba ouvsxa Moîpat, vid. VII, 612. 



