14 



J. Th. Steuve, 



II, 335 S(|q.: èy.ol oux£'t£ xaptoç eVt ст^есточѵ opwpev, 



cto'v izôç тс 7câpcfàev ojjlwç 8' Ітс сргртерб? ецхс 

 тссХХсЗѵ аѵ^рмтшѵ, тсаироіоч Si yïjpa^ utcsc'xêi. 



Accedere пои possum Koechlyo, post ultimum versum unum excidisse putanti hujusce- 



modi : ^гтероѵ, rciç харто^ c[xû; iteXsc y]SI xal -fjßT). 



Neque enim, ad quem ут)ра? trahendum sit, latet, et similis versus finis comparet infra 

 v. 660: 7і:арфа^£.ѵас [шЪоіспѵ, ocjoiç ßapi) Tcsv'ioç u 71: e tx £ t . 



Facilius alio secundi hujus libri loco lacunam statuendam esse crediderim. Qui enim 

 disertam Quinti in singulis enarrandis ubertatem novit , ei V. І24 S(J. legenti : 



xal та jxèv oç à^cosue, xaî oç î.'âev ïtvzn cpwxôv 



[лиріа - rcù S' оілсѵто,; итсо фр£аі тертсето ^u[j.dç, 

 nimis brevis videbitur bic sermo et excidisse aliquot versus post vocabulum [uipia, quibus 

 accuratius locutus sit poeta de innumeris illis populis; cf. Paus. X, 31, 7: афіхето ріѵтсс 

 (о Msjjivov) "IXwv oùx атс' AfôtOTCtaç, àXXà Ы 2ouaov т«ѵ Персчхоѵ xal àrcc toù Xca'c77i:ou 

 7:ста[хо0, та e'ïvï] таѵта оаа фхгс [летаЕО итссугс'р'.а тс£7і:опг)|Х£ѵс£. Фривее; Se xal тт)ѵ oScv 

 ext атсофасѵэиоч Sc' rjç ті\\> сттратсаѵ ïjyayE, та етсіто^а ^xXeycjxevo; Tïjç ^opaç - т£Т[і.7]таі Se 

 Stà tov [j.ov<yv Tj cboç. 



II. 371 Sqq.: <■>; S' ors tiç xpat7i:v(j<7cv STtcßp tua,- еХафс.ас 



^ïjpï]T7]p lv cpeaat Xt'vwv evTcatev £p£[xvùv 



t'XaScv àYpcpL£VTjatv èç исттатюѵ Sc'Xov äypYj; 



at^7]ôv ''o'ty]ti, x'iv£ç 8' ^тссха^хаХооас 



tuxvcv u).axTcc'yvT£?, о à' ifxjjLôjxaô; utc' ахсѵтс 



Х£[Л[хаочѵ öxuTaTYjai фоѵсѵ атсѵогѵта тіЪтпсчѵ 

 Mqxvwv IbdiZz tcgXÙv отратбѵ. 

 Koecbly in Ed. I baec adnotat: «Codicis Monacensis 1 ) auctoritatem secutus e'TCcßpiaac resti- 

 tui, quo facto lacuna post bunc versum statuenda. Nam quod quis putet fi'Tußpiaa; quidem 

 scriptum a Quinto, sed verbum finitum omissum esse, quod mutata constructione v. 376 

 addatur, id ab ejus simplicitate abhorret. Accedit quod saepius participio hujus verbi usus 

 est: I, 488. III, 326. IX, 475. XI, 335. XII, 124. 428». Quae omnia quamquam verissime 

 sunt disputata, nec probanda correctio Dausqueji ЕтсфріѴг], quam recepit Tychsenius,. ni- 

 hilo minus tarnen lacunam unius versus post v. 371 esse duabus ex causis non facile mihi 

 persuadebo. Primum interjecto tali versu vocabula xtç et ^7)рт]тіпр longius disjungeren- 

 tur, deinde ipsa sententia minime est lacunosa, quam ob rem etiam Koechly praetermis- 

 sum versum conjectura restituere, ut facere solet, non est ausus. Quibus causis permotus 

 in v. 372 corruptelam inesse credo, eumque sie restituendum: 



ÏTjpiqTïjp èvcçouGZ Xivov Іѵтоа^ьѴ £p£JtVÖV. 



Jam omnia bene se habent: évcpoueiv хЫ legitur non tantum apud Nostrum (I, 335. 

 III, 710. V, 411. XI, 222. XIII, 84), sed etiam apud Homerum, ut II. X, 486: 



1) Monac. Ікфрт)са;, Neapolit. ejußpicai; teste G. Wolffio apud Koechlyum Ed. II Praef. p. XXIII. 



