18 



J. Th. Str'uve, 



où y*? °Ê хори? e<?X e ^а^Р° ѵ So'çiu xod jxe'ifa «po'tfo'ç. 

 Cf. X, 275: ouvexa vtjSÙv 



фар^хахоѵ otivôv етси^е хат' оитсф.еѵоѵ xpôa cpûTo'ç. 

 XII, 402: aùv §' e^eev Хаочтіочѵ ècppuatv о(л|лата cpoxo'ç. 

 Adde П. XI, 438. 4 62. 614. XVI, 736. Od. XIX, 451. Adjectivum pari modo substantivo 

 postpositum et priori epitheto xoù copula adjectum habes apud Nostrum IV, 482: oßptjxov 

 аѵ^ра xai аХхіц.оѵ. V, 141 : jj-eya тс%а xai аахетоѵ. VI, 151 : [хе'уа 8(3ц.а xal oXßiov. ХПІ, 

 189: ^ооѵ avSpa xai oßptjxov. 



III, 246 Sqq.5 Aiav, Ircet vu ae' cpaat [д-е'у' e|o)(ov 'élevai àXXov 



Apyetov, aoi 8' a£èv ІтсіфроѵБоиоч [лаХіота 



аатсетоѵ, о; А^ік-ці Saicppovt, то ae 'іаѵбѵті 



otö auv^Jave'ea'iat еѴ тцлатс тоЗе xai аитоѵ. 

 In altera Koechlyi editione lacunae signa posita snnt post versum postremum eandem- 

 qne suspicionem jara in priori editione, sed dubitanter, protulerat vir doctus his verbis: 

 «Patet ex sequentibus т<5 non esse ideo, sed potius pronomen de Achille intelligendum, 

 quemadmodum intellexit Rhodomannus vertens : cum quo examinato. Verum jam apparet 

 apodosin deesse referendam ad illud licet vu aé фаоч etc. Quodnisi putamus Glaucum 

 fervido pugnandi impetu abreptum, cum haec initio ita juncturus esset: cum te summum 

 habeant heroem, ego te interficiam, injecta Achillis mentione apodosin alio modo adnexuisse, 

 unum pluresve versus excidisse statuendum est. Illud cum non prorsus incredibile videatur, 

 ne nimis multa terreant defectus vestigia, ea h. L omisi». Quibus in ipsa Praefatione 

 Ed. I, p. XI haec addiderat: «Post hune v. (249) Spitznerus lacunam putabat esse ita fere 

 explendam: v Apeo;; èv ^иѵо^очѵ è\iù> хжо Soupi 8а|хе'ѵта. 



Verum ne ita quidem anacoluthia removetur». Confiteor, mihi quidem videri, nulla 

 admissa anacoluthia, idoneum sensum ex verbis, ut nunc se habent, erui posse hune: Ajax, 

 quum inter omnes Argivos excellas , et te valde célèbrent Uli pariter atque Achïllem , ideo te 

 quoque credo hodie una cum mortuo esse periturum. Etenim veri erat simile, circa cadaver 

 fortissimi alterum fortissimum acerrime pugnûturum esse, nec concessurum, ut auferre- 

 tur. Sic ego quoque illud то verto ideo\d. Ш, 644. IV, 318), neque jungendum esse 

 credo cum 'äavoVu, cui cur addatur pronomen, non est causa. Lectio autem cod. Monac. 

 тсосй correctio est mala librarii, qui non credendi, sed faciendi verbum hoc loco desiderari 

 putabat. Denique miror Koechlyum Prolegg. p. LXVI non dubitare, quin nostro loco іш- 

 <рроѵе'оиоч rectissime se habeat, eodem modo ut ІтсауаХХео-^оа dictum. Amat sane poeta 

 noster verba cum praepositionibus composita, verum e'Tctcppovefv lexicographi adferunt ex 

 duobus tantum locis: Od. XIX, 385 e'iucppove'ouaa absolute dictum — Ітсіфрюѵ, prudens , et 

 apud Platonem de republ. IV, p. 424 В: отаѵ tiç Xe'yï], oç Tiqv oocStqv jxàXXov e'TCicppove'ou- 

 ачѵ av'ipüTCot, 



r\ tsç àsiôovTSffon ѵеохаттг] ац-фстсг'Х^таг 

 verbo illo inferpretatio satis dubia continetur Homerici еЧссхХе couac (Od. I, 351). Dativus 



