Novae cueae in Quinti Smyenaei Posthomeeica. 



19 



igitur quomodo conjungi possit cum illo nescio; quamobrem repetenda esse videtur sen- 

 tentia Pauwii et Heynii, qui praepositionem a verbo separaverunt; cf. Demosth. adv. Aphob. 

 II, p. 836: tout' oùv èB,ùd^ai тшрао-о^ои тсрсЗтоѵ, écp' 6 срроѵеГ [хаХіата, quem locum 

 affert Lex. Passov. novissima editio s. v. cppovefv. 



III, 435 sqq. Ajax mortuum Achillem his verbis compellat: 



w AxiXaO, ц.£уа epxoç eWïevetov 'Аруесмѵ, 



xditavzç év TpotY) Ф^пг]? £xàç еи'ритсеЗою, 



exTCo'äev оітсросратосо Xuypô ßsßXTjjjLsvo? tö, 



тоѵ $а тссті хХсѵоѵ àvâpôç àvaXxcSeç t'iuvouatv 



où yâp Ttç Tuauvo'ç ye aâxoç ^.eya vojxvjaaa^at, 



YjSè TCspî, хротасроіасѵ етсіата^хеѵб)? eV'Apiqa 



eù ^eVïat TCTq'Xïixa, xat èv тсаХофлг] So'pu rcfjXat 



xac }(aXxôv ?>у\(сші тсерс сттерѵосоч Saî^ac 



tofai'v y' à-âveu'iev eTceaaujxevwç 7roXs[Jn'Çeiv 



et yap aeu хатеѵаѵта тот' t]Xu^sv, ôç a' eßaXsv тсер, 



oùx av àvouTirjTt ys teoù cpûyev èy^soç ор[лл)'ѵ. 

 Totum locum descripsi, melius ut pateat, quomodo singula inter se cohaereant, quae- 

 que medicina afferenda sit v. 443, ut in codicibus legitur, sine ulla dubitatione in fine cor- 

 rupto. Itaque, ex insidiis sagitta ictus es, Achilles, inquit Ajax, quam imbelles ad pugnam 

 adhibere soient, neque enim vir, dextro armorum telorumque usu confisus, eminus sagittis 

 contra hostes pugnat ; nam si cominus tibi obviam f actus esset is, qui te feriit, certe non invul- 

 neratus abiisset. Hic sententiarum nexus est apertissimus, cui ut ipsa verba poetae con- 

 gruant, levissima mutatione ita refingendum esse puto v. 443: 



tofaiv y' à'rcâvsu'ïsv e'-rceaaujxsvo тсоХери^ее, 

 ut jam fecit Bonitius in Annal. Antiq. 1836, p. 1229 sq. Infinitivus autem locum indica- 

 tivi occupasse videtur, quum très alii infinitivi vwpfaaa'ïac, UYjXat et Safêjai praecessissent. 

 Quemadmodum vero particula ys, in qua ponenda perquam cauti et parci fuerunt recen- 

 tiores epici (cf. Koechly ad IV, 185 et Praef. Maneth. p. XIX), initio enuntiati negativi 

 v. 439 posita est post vocabulum rciauvoç, in quo magna inest vis dictionis, ita interjectis 

 quatuor versibus, quum ad finem vergat sententia, eadem particula denuo infertur post vo- 

 cem aeque gravem l'ofaiv. Hiuc admitti non posse videtur lacunae suspicio, quam Koechly 

 movit. Apud epicos quidem ioïç TCoXspn'Çsiv alibi non legitur, attamen Pindarus Olymp. 

 IX, 49 habet àpyupéo то'Но тсоХерДоѵ Фос^Зо?. Cur vero singularis е^сеааирііѵо sententiae 

 generali parum concinat, ut dicit Spitznerus Obss. p- 24, non intelligo; heroicis enim tem- 

 poribus pugna constabat ex singularibus certaminibus, ubi uuus in alterum unum totam 

 vim suam dirigebat. Etiam E. Doehlerus in Progr. de Qu. Srayrnaeo p. 23 ann. ') singu- 

 larem défendit, haec scribens: «ітсбасти^ѵо. Spitzn. sagt zwar: At singularis sententiae 



1) Des Quintus Smyrnaeus dritter Gesang, metrisch 

 übersetzt, nebst einer Einleitung über das Leben des 



Dichters und einer Inhaltsangabe der übrigen Gesänge, 

 Brandenburg 1848. 42 S. 4°. 



