22 



J. Th. Steuve, 



7с<гух и TCSTcofôei scripsi |Х£-уаХб> è%(. Verum cum alibi cum ceteris etiam Quintus nudum 

 dativum praetulerit — I, 544. II, 79. 204. Ш, 263. IV, 184. 575. V, 210. VI, 123. 

 VIII, 284. XI, 184. XII, 76 — , causam non video, cur hoc loco non potius тсерцл-г)'хе'і 

 Зоирі rcsicôrôdç scripserit. Certe duo priora vocabula conjunxit I, 239. VI, 373. VIII, 151, 

 et cfr. VI, 400 £ух £1 Т) Tcepcpnjxeï. Apud Nonnum scriberem àvep.w8sï Soupô>. Quae 

 omnes difficultates facillime removebuntur, si тсері h. 1. non praepositionem, sed adverbium 

 (= valde) esse dicemus; conferantur loci Homerici in novissima editione Lexic. Passov. 

 s. v. p. 821 fin. et quos locos ex nostro poeta collegi in Emendd. et Obss. p. 29. Eadem 

 vocula restituenda erit I, 632. VII, 162: àxï]xqi.evos [іеуаХо тсері izéitzï ^ujxo'v, II, 266: 

 iratScç — хах-д rcept Kijpl Sa^ÊVxoç, et X, 146: Xaßpo 7uspt x su V aTt ^имѵ. Etiam X, 28 

 ponendum esse puto hoc adverbium, cf. notata ad illum locum. Versu autem lib. IV, 357 

 pro vulgata lectione é<j> тсері xa'pxeï ^шѵ corrigendum esse ex III, 384. VII, 109. XIII, 

 208 1(5 ^гуа. xâpxsï 'iu'ov, ut putat Koechly, nondum mihi persuasi, modo ne тсерь praepo- 

 sitionem esse velimus. Denique XIV, 394 concedo Tychsenii correctionem ^рхоѵто Sè 

 ткгцксш тсатрт|ѵ Afôo[i.ev7]v гтс тсаух^ V го vulgata éîci, quae omni explicatione caret, levio- 

 rem esse, quam quod equidem h. 1. reponere volebam rcept тсау/и (circum circa valde). 

 Compellebant me autem ad illam conjecturam loci, quales sunt III, 694: 

 àXX' от£ Ы\ rcept тсау/и 7cupv)v Stexoqjuqo-avTO, 



VIII, 106: îûàvxeç, oVot Фосѵсхоід iboç тсері тсаух и vejjlovto, 



VIII, 387 sq.: 8' отсс'те ^Yjpeç таѵиастстерос Tqè xoXowi 



хартш e'Xaïveo 'iajj.esi; тсері тиаух и wsa<wf 

 cf. Koechly ad II, 504. 



IV, 206 Sqq.: rcapTjtgsv juv Aiaç 



Y^éauvoç" Хаос. Se аиѵг'Зра[хоѵ, о? о! £тсоѵто, 

 Аохрог aitya 8s X°W a Тс£ 9^ «pps'vaç ■qXu'ie тсаѵтоѵ 

 Іх S' еХаааѵ ^ета vrjaç ауеіѵ ßc'a^, ссрра ѵ£[шѵтаі. 

 In hac vulgata versus postremi lectione Koechly monet nec praepositionem {лета ferri 

 posse, neque infinitivum аугсѵ, ideoque conjicit: 



èy, §' еХаааѵ хата vrjaç ауой ßc'a<;, c<ppa v^jxovxai, 

 quod Platzius sic vertit: 



und jauchzten in Lust Beifall dem Gebieter, 

 Treibend die Kühe zur Waide hinweg an den Schiffen desselben. 

 Attamen in permutanda praepositione quominus consentiam, impedit me talis locus, qualis 

 est Horn. II. V, 165: 



ïtztzouç 8' oiç Ітарснсті SiSou ^ета vïjaç ІХаиѵеіѵ. 

 In altera autem emendationis parte hoc me offendit, quod substantivum illud àyo'ç alibi 

 non occurrit apud Nostrum, ubi vero in Homero obvium, semper genitivus populi vel sal- 

 tem àvSpôv additur, cf. II. III, 231. IV, 265. 519. V, 217. 647. VII, 13. XII, 61. 346. 

 359. XIII, 221. 259. 274. 304. 311. XVI, 490. 541. 593. XVII, 140. 335. XXIII, 450. 



