Novae cubae in Quinti Smyrnaei Posthomebica. 



25 



nullo provocante, sed uf strenua sua vis delectamento ei esset laborare cupienti. Qui enim 

 vires suas exercere amat, is non solum in ipso certamine cum aliis instituto artibus gymni- 

 cis se tradit, verum etiam solus iis vacat non certans cum aliis. In versu altero omnino 

 retinenda est Pauwii emendatio, verum ita explicanda, ut fecit Koechly. 

 IV, 487 Sqq.: офі Sè тсаѵте? sveuaav êV EùpuâXo ц.£Ѵ£ха'р[ліг) 



t S jjl о v t TcuYjJLaxiTj;, £1 -> eiSôxr oç S' èvi ^iaciotç 

 to?gv êtcoç TcoosTQxev u7ioTpo[jL£öv ^растиѵ àvSpa. 

 Accedere nequeo Godofredo Hermanno, qui altero versu eu dbôzeç corrigi suasit, ré- 

 férendum ad TCavxsçj quid enim illi omnes bene sciunt? Strenuumne pugilem esse Eurya- 

 lum? Cur ergo sero demum eum evocaverunt? Dativum omni modo retinendum esse puto, 

 jungendum cum EùpuaXw, ita ut тси^ах(% ex illo su eiàoxt pendeat. Jam vero difficultas 

 inerit in adjectivo i8[xovc, quod absolute non adhibetur (cf. loci Quinti a Koechlyo allati) et 

 tautologiam satis importunam infert. Itaque тХтп[лоѵс emendo, in quo adjectivo unam lite- 

 ram praetermisit librarius (TAHMONI — IAMONI). Quemadmodum epitheton illud fortis, 

 strenui, apud Homerum Ulixi tribuitur П. X, 231. 498, idemque beros П. У, 670 dicitur 

 тХтг)[лоѵа ^ujxôv ё%ш et II. XXI, 430 (тсаѵт£; оасс Тро£аачѵ àpwyoi) «Se те ^apaaXe'ot xaî 

 tXt][xovsç, sic apud Quintum habemus I, 174: tcoXXoî ітссѵт' èm Syjptv аѵш.Ыа. тХ-rjpiovt 

 xoupï) (Penthesileae), VIII, 3i>9: іші аф'.ач (Трмаіѵ) тХг|ц.оѵа «Potßo;; Hxe ßnqv, XIV, 110 

 (de Sinone): о; à' ар' eVt фр£<7(.ѵ r^uiv е^/фее тХтг]'[лоѵ(, 'зиц.гЗ 



vcxïj è% 'АруеіЪѵ, аф£Т£рГ| S' oùx а/ѵито Xoßf]. 

 IV, 506 Sqq.; а£фа 8' ар' ei'ç X"? ov l'Jvcuav ß£ßacÖT' sVi St cppocç 

 /ùpov àv 1 ■/jjxa'icEVT ' im vuaaïjç 8' £атаѵ ехаатог 

 хартгаХі'[Ш£ à' euXïjpa Xaßov xpaT£p-rjç тсаХарліскѵ 

 tTCTCOt S' £YXP'l , -9^ £ ' VT£ ? e ' v apjj.acri тсоітсѵиоѵте^ 

 отстшс tu TCpcâXotTO, TïdSaç; S' итсгхіѵиоѵ аито^, 

 оиата S' бр^остаѵто xat. api-rcuxa^ афро) £§£uaav. 

 Ex variis restituendi primi versus conatibus, quos Koechly obtulit, maxime mihi arridet haec 

 forma: аіфа §' ар' siç £'ѵа x^pov і.'ааѵ ßeßaÖT' évî Suppc^, 



in qua correctione non tarn me offendit dualis pro plurali positus, quamquam hac figura 

 grammatica abstinet Quintus, quam in ceteris emendationibus postremorum verborum trans- 

 positio. Verum post v. 509 lacunam esse etiamnunc concedere nequeo, etsi sane verba a 

 me in Emendd. et Obss. p. 27 dicta, participium tcoctcvu'ovts; non satis causae esse, ut lacuna 

 post illum versum statuatur, non ita sunt interpretanda, quasi retento participio enuntia- 

 tum recto talo stare posse credam. Corrigendum nunc mihi videtur prius participium: 



ÏTZKOi 8' ^7X? t 'l JL< P < ^ Y l a " av ^ v v-^aai TCotTcvucvTeç. 

 Versu sequenti uîcextveov restituit Koechly in Ed. II ex praecepto Lobeckii Rhemat. 

 p. 210. Idem jam Patruus in schedis suis proposuit, cf. Opusc. sel. T. I, p. 27 '). 



1) Secundum ea, quae in «Opusculis selectis» ad resti- tiones, in recentissimas editioncs receptac . ei sunt vin- 

 tuendum Quintum ex scriniis Patrui addidi, bae emenda- i dicaudae. I, 136: Szlyz*. èvl Xziizaaiv, 612: аиѵгтгеіреѵ, 

 Mémoires de I'Acad. Imp. des sciences, Vllme Série. 4 



