28 J. Th. Struve, 



jxstSto'oa' spaxEivà crjv irjuxcjjiocç Xaprreacuv, 

 lacunam esse Koechly credit eamque ante v. 72. Profecto suavis ille risus prae ceteris 

 adscribitur Veneri, cf. hymn. Нот. IX (Wolf.): 



Китсроуеѵг) Ku'äspec'xv аг(ао\каі, г\т& ßpoTofo-i 



^.zihiyoi Змра SiSoaiv. Іф' tjxepT« Ы тсросты'тсо 



atst [xetStaec, xat Icp' '.[хертоѵ фгрес av'àoç. 

 uude фсХо^есЦ; appellatur ab Homero, et Horatius Carm. 1, 2, 33 sq. sie eam invocat: 



Sive tu mavis, Erycina ridens, 

 Quam Jocus circumvolat et Cupido. 

 Quum autem tali modo verborum structura impeditior facta in magnas difficultates nos in- 

 trudat, quidni levissimam correctionem Scaligeri jjlsiScoov ^ратеіѵа reeipiamus, qua ad- 

 missa omnia et ad sensum et ad grammaticam bene se habebunt? Alteram enim hujus loci 

 incommoditatem, quam Koechly notavit his verbis: «neque hoc negligendum, verba o-Ov 

 Tquxojxotç Харггго-atv, sive cum àvôSu'sxo -nrdvxou jungantur, sive cum ^ріфетсотсхто, sive cum 

 [xe^Stooа , ^ратееѵх aut quomodocunque legitur, aliquid incommodi habere», tum demum 

 omnino removerimus, quum, verbis [xeiStdov гратеіѵа ad Himerum relatis, postrema illius 

 versus verba cum ос^фегсотато et [xitSccfov Іратгсѵа conj'ungenda esse dixerimus, ita ut non 

 tantum Cupido sed Gratiae quoque suaviter ridentes deamque circumvolantes repraesen- 

 tentur. Cf. VII, 312 sqq., ubi pari modo juveni Neoptolemo dulcem risum attribuit Noster: 



еілшѵ xij'ae тсаГЗа хаі. oùx àveep^e xeXeû'ïou 



tpLEtpovTa ^оЗсіо b\)Gr\%éoç 1 oç 5' ератеіѵоѵ 



[xîcSccov îrtl vïja jcm; wp^aevs veea^at. 

 Eadem vero suavis illius risus importunitas alium quoque poetae nostri locum non 

 parum turbavit. Describit Quintus I, 56 sqq. terrificum et pulchrum Penthesileae vultum: 



èTzeî ра о? оф.фі тсроа«7С0 



ajj-фб) ajxepSaXs'ov те xod à^Xacv etôoç орорец 



jxsiScoov spaxeevov, итс' Офри'оч 3' c[xsposvxsç 



Оф^аХ[л.о(, jxapjxoapov аХгухісѵ àxxiveaaiv, 



aiSwç §' а^.ф£р^т]Ѵ£ тсар^са, х«ѵ 5' е'фитсер'^е 



Major pars virorum doctorum in eo consentire videtur, ut [xecckoW i. е. [лес&боста scribat. 

 Rhodomannus et Spitznerus Obss. p. 26 participium ad dboq referentes pro generis enal- 

 lage habent poetae nostro usitatissima. Cui opinioni jure se opposuit Koechly monens 

 exempla ab iis allata nihil probare, «cum in iis per vocabula pievoç vel ßnr] cum geni- 

 tivis juneta simpliciter usitatissimo more res circumscribatur, ad quam ipsam facili synesi 

 attributum referatur. H. 1. autem eiSoç non ipsius Penthesileae habere paraphrasin adjecta 

 docent èizeî §d oi <х[д.фі тсроао'тш». Nec tarnen in Koechlyi sententiam transeam, qui huic 

 quoque loco lacunam subesse auguratur. Equidem haud scio an retinenda sit lectio vulgata 



