Novae cueae in Qüinti Smyrnaei Posthomeeica. 



29 



eaque habenda pro nominativo neutrius generis ex contractione dilatato, quamquam bene 

 memoria teneo praeceptum a viro summo Chr. Aug. Lobeckio qumque lustra abhinc, quum 

 Regimontii versarer, in seminario philologico nobis traditum posteaque in Rhemat. p. 184 

 Iiis verbis conceptum: «omicron et alpha brève ante ö et â longum non aliter inseri nisi 

 hae longae vocales conflatae sint ex brevi vocali, quae ad substantiam verbi pertinet et 

 monophthongo diphthongove, quae ad terminationem — si vero duae brèves in unam lon- 

 gam confluxerint, nullam fieri interpositionem , nisi consonantium pondus accédât. Sic 

 epvc? — TYjXe'ïâov non tyjXe'ïgôv П. XVII, 55, атаХаоѵ — u'Sop Arat. Dios. v. 230, non 

 атаХсоѵ». At rarissima haec sunt exempla, nec mirum poetam, métro longam syllabam 

 efflagitante, subtilem hanc legem migrasse. Forma sane jj-stStôov, quam Salvinius et Pau- 

 wius excogitaverant, plane est soloeca. 



V, 133 Sqq.! fl^ss 8' 'ISo^sv/j' аитоѵ xat NyjXscç uia 



k)S' ара \ку]ті6гѵт Хуа^£[хѵоѵа ■ tcuç yàp еи'Хтсгс 

 î.'S[i.evac à4pexscjç èpocuSeo^ epya [xo'ioco. 

 Pronomen aùxo'v nomini proprio additum ferri hic non posse quivis videt; quo magis et 

 facilitate et elegantia se commendat conjectura Lehrsii: 'ISopisv^a xXuxôv. АуахХитоѵ 

 hune heroem appellat Нот. П. VI, 436. Od. XIV, 237, ЗоирсхХитбѵ П. II, 645. 650. V, 45. 

 XIII, 210. 467. 476. Attamen Koechly, dubitans possitne verbum at/refv tarn nude posi- 

 tum de judicibus expetendis intelligi, versum déesse putat inter primum alterumque hujus 

 fere sententiae: 



ttqvS' epev àjxcpcxspotç; ü'Juvep.ev y)5s Зсха'ааац 

 primo autem versu duxo'ç scribit, a Pauwio jam conjectum, scilicet Ajacem vpsum illos ju- 

 dices sibi expetiisse. Quod utrumque mihi non veri simile videtur esse. Verba sic inter- 

 préter, ut fecit Rhodomannus: petiit ab Idomeneo, Nelei ßio et Agamemnone se. arma, ut 

 virtutis testimonium. Deinde verba y)8' ара \кщпо&ѵт Ауа[лгц.ѵсѵа non toto versu disjungi 

 possunt a prioribus accusativis, cf. infra v. 159. 604. 622. 635. Denique pronomine 

 olutôç facile hic carebimus, dum adjectivum jcXutc'ç sententiae valde accommodatum, quo- 

 niam ad inclytissimos et prudentissimos Achaeorum se convertisse Ajacem et Ulixem valde 

 est probabile. 



V, 157 Sqq.: тоиѵеха Трыочѵ e'cpwfjLsv éu'cppoffi ttqvSs Socaaaat 

 otVTtïéçi т' Аіаѵті фсХотстоХьркд) т' 'Oâucnqi, 

 Y] 8' otiç ^saaoae vsxuv IÏY]XY)caâao 

 i% oXooù TCoXejJioto. 



Etiam hoc loco omnino recedo ab opinione Koechlyi, qui et ante et post v. 158 lacunam 

 posuit. Sunt sane aliquot nostri poetae loci tarn mutilati, ut versus unius lacinia abscissa 

 medio loco jaceat, neutri vulneris lateri congrua, neque, ut nunc quidem se habet, ullum 

 idoneum sensum praebens, cf. IV, 525. VII, 203. X, 340. XIV, 469. 642, tarnen caven- 

 dum est, ne. numerum graviorum vulnerum plus aequo augeamus. Erat quum sanari posse 

 versum primum crederem hoc modo: 



