30 



J. Th. Struve, 



touvsxa Троочѵ е'ф(5[Х£ѵ ^исрроо-иитдоч Зсхаасш, 

 memor quantopere Homero in deliciis sint illi dativi œçpoffuvTfjet, ЗоХофроаиѵ^ас , éucppoau- 

 vTjcrt. Et sic SoXocppoau'vïjai apud Qu. V, 645. XII, 27, ааофростиѵ^си XII, 23. XIII, 480. 

 Nunc tarnen in vulgata lectione acquiescere non dubito, ipse enim Quintus VI, 177 alterum 

 ellipseos exemplum offert а^офаі^оі фиХаао-е;леѵ, quocum Lobeckius Paralipp. p. 314 com- 

 parât Aristoph. Vesp. 595 [uav 8схаааѵта; (cf. Schaef. ad Lamb. Bos. Ellips. p. 109 sq.) 

 et VII, 37 рвСкіхіоіаі — тсроаеестсеѵ, quod jam apposuit Koechly. Denique in Homero 

 jam ellipsin substantivi S6cï]ç habemus, ex verbo antecedenti StxaÇecv repetendi, II. XXIII, 

 579 sq.: 



ei 8' ay' ^y«v aùxoç Stxâao, xac ц.' ourivâ cpirjjjn 



aXXov втистсХт^гсѵ Даѵаоѵ ^еГа yàp еатас. 

 De ѵ. 159 Koechly haec addit: «Hic versus vulgo sine lacunae signis antecedenti ad- 

 nectitur. Quo facto sententia non potest alia esse nisi haec: Trojanis liane litem dirimendam 

 tradamus Ajacem inter et Uïixem et quicunque praeter eos AcMUis corpus servavit. Sed hoc 

 ipsum prorsus alienum est. Nam de duobus illis tantum, qui quidem certare inter se et 

 possint et gestiant, uter Achillis corpus hostibus eripuerit, semper et ubique ut apud alios 

 ita apud Quintum sermo est. Quid quod consilium propter eam ipsam causam, quod isti 

 duo certamen inierunt, a Nestore datur». Mihi vero illa verba nihil continere videntur, 

 quod sit improbandum. Quamquam enim Nestor in lite hac dirimenda certe non cogitabat 

 nisi de duobus illis heroibus, tarnen quid impedit quominus credamus, ut nullo omnino 

 partium studio se teneri monstraret, senem praeter eos, qui ipsi nomina sua professi erant, 

 in Universum tertio loco unumquemque addidisse, qui in defendendo cadavere Achillis 

 excelluisset? Sic infra v. 583 sqq. postquam Ajax mortem sibi conscivit, Ulixes lugen- 

 tibus Achaeis haec dicit: 



si 7<xp jjioi xsap evSov svi атерѵсіочѵ е'йХтш 



xsfvov àXaaT^ascv хаѴ éôv vcov, oux' av s^oys 



iqX^ov èptâjjiatvMV voo]ç итгер, outs tiv' aXXov 



£ѵ ДаѵаоГсчѵ еаста {хе^аота âïjpcaaa^ai. 

 Finit vir doctus disputationem suam his verbis: «Nunc vero Hermanni sequor sen- 

 tentiam , qui ex v. 125 



àXX' ïto oç t' iadaae ve'xuv xai, àptaroç Ä^atöv 

 demonstravit, hic quoque versum periisse hujus sententiae: uter eorum optimus sit Achivo- 

 rum, cui deinde bene adnexum fuerit: otcç ^еааоае ve'xuv». Qua in interpréta tione 

 altera pars quaestionis indirectae valde me offendit; neque enim Trojanorum est dijudicare, 

 quis cadaver Pelidae servaverit. Subjungitur vero hic tertius ille prioribus duobus per 

 voculam ѵ\Ы eodem modo, quo v. 135. 



Y, 189 Sq. Ajax inter alia maledicta hoc in Ulixem conjicit: 



où *уар roi ате'рѵосач izikzi [xsvs8ï]'tov к]тор, 



àXXâ aot àjxç[ji.£jj.Tf]Xs ^paaoç xat, àrota^aXa ер"уа. 



