34 



J. Th. Struve, 



Od. XXII, 383. sq.: тот); Sè î'Sev [шХа itàVraç астате xoù хоѵпдочѵ 

 тсетстеота^ tcoXXou'ç, 



bene nostro loco dicere potuit, una cum armis et pulvere cruorem gravasse membra Ajacis. 

 Alibi Quintus h xovq)(H xal аціатс conjungit, III, 382. VI, 377. XI, 314. 

 VI, 44 SQ.: àXXà crol où цщЬоѵхЩ А/акЗѵ фертатос щщ 



тсріѵ Tpoujç xpY]'Se|xva тсоті x^°' va тсаѵта ßaXsa^ai. 

 Inter hos versus lacunam statuit Koechly, in Progr. p. 14 haec scribens: «Non satis cohae- 

 rent baec. — Nam haec ita intelligere : «tibi non obedient Achivi nec in patriam redibunt, 

 antequam Trojam everterint», id vero nimis videtur obscure enuntiatum. Potius post v, 44 

 taie quid excidisse videtur: 



[àXX' оитсо тіаііаоѵтас îtzÏ Тро'гаач ^a^ea^at]». 

 Nihil equidem hic obscuri video, sententia potius planissima, ita ut prorsus non indigea- 

 mus ulla explicatione. Cf. vv. subséquentes: 



si ара xtç xai twvS' Ітсітсеістетаі, oTciTeXXeiç, 



aijTCxa оі хефаХ^ѵ т£|Л£м üo'svtc cuSiq'po. 

 Pariter attrectandum non esse puto v. 50 sqq.: 



àXX' aye^s', осоч ці[лтг]Хеѵ cpivsjxEvat jx^ve' аѵЗрмѵ, 



Xaoùç aimxa тсаѵта; отриѵаѵтоѵ хата vï]aç 



Затрата ^Yj'yeji.svat., uapâ т' dambaç аХХа т£ тгаѵта 



eù téatan xat, Ssf-rcvov гфо-гсХс'ао-аа^ас атсаѵта? 



àvepaç тп8' ïizkouç, oï т' 7т:бХ£|хоѵ jx£|ta'ao4v ' 



£v tcsSc'ô S' «хсота Staxpcveet. [isvoç 'Apijç. 

 Pauwius et Bonitius v. 54 аитос; т|8' itctlocç scribendum esse censuerunt, quum Sef-oov 

 êçoTcXt'Çerôat non sit equorum, collato IX, 531 sqq.: 



Apyetot S' ôXcotb [і£"у' Ie'[j.£voi 7i:oXe[xoco, 



o? [jièv Зои'рата ^^у оѵ su£oa, тоі Ы ße'XejJiva, 



àXXot S' afyavsaç • ajxa S' Tqot Sacra -tcsvovto 



aijToFç iqS' ітстсоіоч* тсаааѵто Se тг-âVreç s'SüSrjv. 

 Koechly, assentiente G. Hermanno, talem fere versum post v. 53 excidisse arbitratur: 



[аитоГ; ітстгосаіѵ àâiqv Sè тсастаст'йас éSwâïjv]. 

 Attamen quum verbum іуоъЩіѵЧш hic ut alibi apud Homerum (П. VIII, 503. IX, 66) 

 sensu proprio medii sïbi parandi positum esse videatur, equidem hic liberiorem dicendi 

 formam agnosco, qua ab initio poeta dicat coenam sibi apparare omnes, deinde illud omnes 

 diducat in àvepaç 4 '8' liznouç (cf. XI, 303. П. XX, 157. XXIII, 242 cum Quint. VI, 

 329. П. II, 762), ita ut non tam coenam parandi, quum coenandi notio sit intelligenda. 

 Totum hune locum ex Homeri II. II, 381 sqq. translatum esse monui jam Part. I, p. 34, 

 quos versus cunctos hic adferre licebit: 



vûv S' гр/еа^' sic! SsÎtcvov, ïya |иѵау«|хеѵ Apirça. 



eu jisv tiç Sdpu tri^da^a, eii S' daiziba. ticta, 



