Novae cueae ш Quinti Smyrnaei Posthomeeica. 



39 



Гтг]риоѴіг]ѵ, хХита [іл)Ха, jx^yav тсоѵоѵ Ayystao, 



7T6)'Xouç, c Itt:7i:oXutï]v, тсоиХихарт)ѵоѵ Офсѵ, 

 хатсроѵ, ^оихтг^ра x°^ 01J * xu'va, ^ïjpa Ne[X£tY]ç, 



otovou'ç, таСроѵ, MacvaXnrjv ІХафоѵ. 

 vijv 8à хат' àxpa tc6Xy]0ç атсор^'тосо ßeß7]X«<; 



IIspYajjLtr]?, [леуаХоиі; £u*£0 Тт]ХЕфс8а£. 

 Cf. Noster VII, 128 sqq.: 



oùSe xt ^и[ш 



èVïevov Еиритси'Хою хатаѵтіа Sïjptaaa'iai, 



ouvex' ара очрьаі фи'£аѵ àÇupiqv èyérpt&v 



'HpaxXs'iqç щоѵоѵ otTSipsa тса^лтсаѵ àe'^wv. 

 Apud Tzetzem Chil. II, 491 sqq. facta Herculis singulis versibus describuntur his prae- 

 missis verbis: 



tï)ç 8' foxoptaç атсаѵтЕ? о? Xo'yotç Ts^papi^Evot 



(T/s^ôv атс£(хѵт]|і.6ѵ£иааѵ т«ѵ £ao xal тоѵ s|w. 



о Ko'ïvtoç Sè Y s 'ïP a ? ev °^i Jia ' T °ùç à'ïXouç toutou? 



auvT£T(xï][jL£VG)ç STCSCt, Koïvtoç о 2[u>pva?oç. 



оитб) та Itcï] S' e^ouacv, аѵтсЕр ta^ua« фраааі. 

 Versus subséquentes leguntur etiam in Anthol. Palat. T. II, p. 651 № 92 eosque Jacobsius 

 credidit fortasse ob eam tantum causam a Tzetze tribui Quinto, quod hic Herculis labores 

 breviter et ex ordine recensuerit in Posthomericis. Nec certe est probabile, malos hos 

 versus a poeta nostro metri studiosissimo esse profectos. Una tantum inest caesura tro- 

 chaica, non idem laborum ordo, denique tertium decimum istud opus: 



Ѳеот&о ^иуатрмѵ трсстха^Е'хато? tce'Xev à'àXoç. 

 quod in Anthologia 1. 1. sic exhibetur: 



то трсахаіЗгхатоѵ тоГоѵ Xuypov eo~x £V авЗДоѵ 



jjlouvovux^ тс£ѵтт]хоѵта |иѵеХе^ато xou'paiç. 

 scurrilem leporem serions alicujus hominis insulsi prodit. 



VI, 336 Sqq.: 'АруЕГо^ S' aTcavsu'îys тсро те^ео? бѴті/соѵто 



а[Хф' Ауа|хе'[хѵоѵа ЗГоѵ аитт^ 8' етіХето Ха<5ѵ 



аХХтг)Хос£ ітахЕхХо^Еѵоѵ, oXooû" tcoXs'jjlow 



аѵтсааѵ хаі [xïj'ti хататстоастоѵта; ^vt тс tq ѵ 



juayetv тсар VYj'so-ffiv Етсеіуо^Еѵмѵ [ла^Еа^аі. 



Tpwat, §' àp' laaujxs'votat auvrjvTEOv, x. т. X. 

 Koechly in progr. de lac. p. 15 sq. haec scribit: «In his unde aptus sit genitivus èizei^o- 

 jj-evwv incertum est, qui ad Xaôv certe propter interjectorum nubem referri nequit. Rho- 

 domannus cum evitcy)v conjunxit hoc modo: «reformidantes fremitum (hostium) impellentium 

 (suos) ad pugnam». Quod qui suo jure vituperavit Pauwius ne ipse quidem aliquid melius 

 excogitavit, cum aut хатаігтооѵтад aut éTCEtyo^Évouç scribi jussit, quorum prius plane 



