42 



J. Th. Struve, 



caca Ma/àova Sfov, ov oiavatoccn ^£of<7iv 



tffov àsi тйахоѵ, litsi тсихѵа ixirjSsa т(§7)" 



àXXà Y a< ? à^cpoTspotç таитсѵ тсері, с7Г||ла ßa'Xovro. 

 V. 15 verissima eademque simplicissima est correctio Rhodomanni pro vulgato тихта, пес 

 video, cur post -hune versum imura excidisse credamus, quo declaratum sit, in sanandis 

 aegris illa тсихѵа jx-qhza. esse versata. Particulae autem àXXà -уар initio sequentis versus 

 admitti non possunt, verum neque Hermanni correctio àXX' ар' eV а[лфот£роц — , neque 

 Koechlyi àXXà Jtai a'^cp. bene se adjungit praecedentibus, quia v. 13 jam semel аХХа 

 posita erat initio versus post enuntiatum negativum. Nonne melius ita locum restituemus: 

 оифа S' ар' àjxcpoTspotç — ? In eodem versu formam pronominis таіітсѵ ferri non posse 

 dicit Spitznerus Obss. p. 144 eainque in аитоѵ mutât. Et simplex.quidem pronomen aùxo'ç 

 = idem jam apud Homerum saepissime reperitur, cf. Herrn. Opusc. T. I, p. 332 sqq. 

 Nec tamen inter multos illos locos unum inveni, ubi forma neutrius generis in ov occurrat; 

 quamobrem, si rejicienda erit crasis, a meliorum certe epicorum consuetudine aliéna, Her- 

 manni mihi maxime placebit conjectura а^сротероіочѵ cjtcv — . Adjectivum hoc aliquo- 

 ties apud poetam nostrum (I, 464. VII, 02. G9. XII, 551) in eadem sede post caesu- 

 ram trochaicam Quinto familiärem legitur. Conferatur П. XIII, 354: 



~f\ \iàv а[Хфот£роіочѵ cjxcv yévo; y)S' са тсатрт). 

 et ibid. XXIII, 91 : о; 8è xat, ôorsa ѵшѵ с ^ tq aopoç аілфіхаХитстоі. 

 Maneth. II, 190: стфмітерси угѵетгіро^ cjxov Xe^cç siVavsfÎYjcjav. 

 VII, 85 Sqq.; тгаОроѵ §£ цооѵта? ev аХуестіѵ оиті ectxs 



Çwe^sv. еХтсеаі §' at'sv àpeiova, jjnrjâ' lici Xuypô 



ïujxôv £/£lv. 



Versum alterum, qui sic in Aldina legitur, vario modo sanare studuerunt viri docti. Hey- 

 nius ІХтсеа^ас Sà таргіоѵа, Tychsenius еХтсеа^' айѵ rip. dédit; illud propter metri vitium, 

 hoc asyndeti causa admitti non potest. Quid vero, si ne initium quidem versus pro sano 

 habeamus versuinque ita fere refingamus: 



xXaiéjxev, еХтсеа^аі §' àp' àpetcva, j*.t]5' £iù Xuypô 



Vide quam bene his se adjungat Christianorum dogma, quod jam Pauwius et Tychsenius 

 (cf. Koechly Prolegg. p. V) in subsequentibus versibus detexerunt: 



>саі "уа'р £а тсеХеі фаті? аѵ^ротсоіасѵ 



srôXov [xàv ѵіастеа^аі oùpavôv аф^ітоѵ atet, 



àpyaXsov Se тсоті сттиугроѵ ^сфоѵ. 

 Itaque Rhodomanni versio ita erit commutanda: Cum itaque hommes exiguum tempus in 

 aerumnis vivant, non decet plorare, sed meliora sperare, neque animum tristitiae tradere. 

 VII, 250 Sqq.: xouve>câ jxiv хата ^ujjlov ааатсетоѵ а[Лф£)(е (kqjta 



Tzaibcç Ітсеастирі^ѵоіо тсоті tctoXsjjloio xuSctjxov, 



[лтг] oi Х£иуаХ£« £тсі тсеѴібѴ izéiftoç іхт]таі. 



