Novae cueae ш Quinti Smtenaei Posthomerica. 



45 



тіф^' ou'xwç, 'OSuaeü, хат' ар 1 eÇeat taoç avauS« 

 ^ujxôv e8«v; 



Minus arridet Koechlyi opiuio, qui lacunam ponens hoc fere modo explendam 



e/ov 8' Ùtco ^еііресс [yoùva 



àjJLçiTCeptTtXeçavTSç]" e8ov 8' utco rcéVïeac 'iuji.ov 

 lugubrem illum sedentium habitura hic exprimi credit, quem XIV, 386 habemus. Vix 

 enim verba utcô x Êt 'P stn і° nac verborum junctura ferri posse autumo , neque eadem alte- 

 rius hemistichii formatio in versibus altero alterum excipientibus commoda est. Eodem 

 modo infra post v. 261 sqq.: 



« xuov, l|T)Xu^aç ejxcv jjlsvoç • où8è сто! аХхт] 



EejjLs'vo тсвр аХаХхе, ^seôv 8e tcç oç а' е'хаХофе 



ѵихта ßaXov ха^итсер^е, xal ix. xaxoxïjTOç èpu^aç, 

 lacunam statuendam esse mihi non persuadeo. Recte quidem Hermannus altero versu vul- 

 gatam lectionem оста' éxâXuye correxit, tertio autem, ubi antecedens participium facile 

 alterum provocavit, cum Rhodomanno еристстеѵ scribere sufficit. 



IX, 353 Sqq.: ol S' ors 8ï] Аг}ц.ѵсѵ xt'ov 7]8è хае, аѵтроѵ xofXov 



Xatveov, xo^t хеГто 7ucuç Поіаѵто:; otyauoù, 



8т] тот' ара ачрс'оч ïa'jJL^oç e'^ïjXu'iev, sût' IctiSovto 



àve'pa ХеиуаХецаіѵ етскттеѵахоѵт 1 o'Siwjon 



xexX^e'vov сттифеХоГо хат' ouSeoç. 

 Sic primum versum Aldina ofFert, nec quidquam auxilii in libris, notante Koechlyo. Optime 

 sane hic adjectivum хоГХоѵ, quod a scriba primum omissum, postea ad marginem adscri- 

 ptum fuisse videtur, in medium versum reduxit. Quum autem cum substantivo AvjjjLvov sic 

 simpliciter jungi nequeat, Koechly ante illud adjectivum lacunam statuendam esse credit, 

 «qua navem ad litus appulsam et locatam, vela demissa esse etc. solito more expositum 

 fuit». Idem vir doctus paulo ante recte notavit haec: «Nemo animadvertit, dispescenda 

 fuisse necessario Lemnum insulam, in quam jam escenderant — vid. v. 338 — et antrum, 

 cui tantum appropinquabant — vid. v. 398». Quibus rebus omnibus bene perpensis tantum 

 abest, ut lacunae signis positis desperandum esse de hoc loco credam, ut vitium in nomine 

 proprio latere suspicer. Itaque jam triennio fere abhinc in Philolog. T. XVII, p. 168 sq. 

 versum illum sic emendandum mihi videri dixi: 



0? 8' оте 87) xp7][xvôv хоГХоѵ xtov tq S è ха! аѵтроѵ 



Xatveov, 



h. e. quum ad rupem cavatam et antrum saxeum venissent. Vocabulum xçiqpoç saepe occur- 

 rit apud Nostrum, cf. II, 381. VII, 119. X, 453. XI, 397. XIII, 259. XIV, 494. 572. 

 Locus, ubi Philocteta commorabatur, v. 407 vocatur аѵтроѵ xotXov, v. 478 е'итро'хаХо? — 

 хос'Хк]. Conferantur cum his Hesiod. Theog. v. 301 : 



èVïa 8e' ol a%éoq sort хато xoi'Xif] итсо TCe'Tpfj, 

 et Virg. Aen. III, 229: in secessu longo sub rupe cavata. 



